For å få ein mjukare start på dagen, har eg begynt å bruke ein vekkarklokkeradio. Ein morgon tidlegare denne veka våkna eg til ein debatt om media si handtering av informasjon rundt svineinfluensaen. Mellom anna vart det hevda at sanninga vert tilsidesett for å belyse emner som har ei konflikt. Sanninga er rett og slett ikkje interessant nok. Eg vil derfor lyfte fram spørsmålet eg har grunda på lenge: Kan vi stole på media?
I artikkelen min Fullt Av Ingenting, pirkar eg bort i utfordringa media har med å være masseprodusent av informasjon. Eg uttrykker ein frustrasjon over ein journalistikk som ber preg av å ikkje gå godt nok i djupna på ulike saker, i tillegg til irritasjonen over mengda med dårlege saker. No ynskjer eg å trekke fram nokre nye aspekt rundt media si handtering av saker: Objektivitet og fokus i forhold til sanningsbiletet.
Kan vi være sikre på at media er objektive? Er det ikkje slik at media vil noko med det dei skriv? Vert dei ulike partane i sakene rettferdig behandla, og vert dei rette partane dregne inn i debatten? Eg har ikkje så mykje å seie om dette, men meinar det er svært viktig å stille slike spørsmål.
Når det gjeld fokus i forhold til sanningsbiletet, synest eg det er leit at media i så stor grad fokuserer på ytterpunkt. Eit døme kan være at du kan finne førstesideoppslag i til dømes VG og Dagbladet om sommarane som set fokus på elleville sydenfestar, medan sanninga er at storparten av norsk ungdom klarer å styre seg og gjer mange flotte og konstruktive ting. Eg synest det er leit at ytterpunkta vert så overfokuserte at ein kan verte i tvil om kva som er normalt.
Noko av det som har irritert meg mest, er dårleg behandling av prestar i enkelte aviser. Spesielt har Sunnmørsposten provosert meg på dette feltet. Gjennomgåande negativ vinkling av kompliserte saker, der ein indirekte heng ut enkeltprestar for sine syn på saker, og skaper konflikter av ting som i utgangspunktet ikkje er konfliktfylt, provoserer meg. Ved fleire høve har prestar blitt stempla som intolerante og dømmande, medan det etter mitt syn er avisa eller journalisten sjølv som har lite rom for ulike synspunkt.
Produktet vert ofte ugjenkjenneleg når journalistane trykkjer konflikt inn i debatten. Eg meinar at media, ved å fyre opp debattar med konflikter, har teke frå kristne miljø moglegheita til å drøfte mange vanskelege spørsmål på ein idéell måte. Konflikter byggjer ofte murar rundt menneske.
Det er ikkje meininga å trakke på arbeidet til einkvar journalist, for det er mange dyktige journalistar der ute. Faktisk vil eg rope hurra for mange journalistar, mellom anna ho som skreiv stykket om pappa og mamma i fredagsavisa. Eg vil også presisere at i omtrent samtlege tilfeller er det storavisene som provoserer meg, medan lokalavisene ofte er meir romslege og sanningsorienterte.
Eg skriv dette fordi eg meinar det er viktig å setje media under lupa, for stort sett er det media som set lupa over ting. Eg trur det tilhøyrer sjeldanheitene at media gir eit heilt og klart bilete av sanninga sakene sine, og at det derfor er grunn til å være kritisk til dei kritiske.
