01.05.2007:
Tidleg i dag stod eg opp for å pakke litt. Eg fekk i dag æra av å bli med vår gode kollega og bibeloversetjar Ketil ut i Niger-deltaet, der nokre av hans lokale venner og hjelparar held til. Først køyrte vi eit stykke med ein firhjulstrekkar ut til ein liten landsby der båten vi skulle bruke var å finne. Vi parkerte bilen, og lempa bagasjen ombord i den vesle handlaga båten. Ein slik båt kallast pinass, og den brukar ikkje motorkraft, men ein lang bambuspinne som vi stikker ned i elvebotnen for å skyve fart framover og manøvrere. Denne jobben tok Ketil seg av, sidan eg etter eit lite forsøk fann ut at å føre ein slik båt er ein liten kunst og krev litt trening. Balansen må også være i orden, for ved eit lite feilskjær ligg ein og plaskar i den brune elva før ein veit ordet av det. Etter ei stund kom vi fram til ein fulanilandsby. Der skulle vi tilbringe kvelden og natta som låg framføre oss. Det er fascinerande å tenkje på at nokre menneske klarer å leve under slike forhold. Dei bur i runde stråhytter, og måltida deira består stort sett av hirse og mjølk. Fulanifolket kjem eg til å skrive meir om seinare, men for å seie det kort, så er dei eit nomadefolk som livnærar seg på kvegdrift. Sidan eg ikkje forstår språket deira, vart eg stort sett sitjande å lytte og studere desse folka som bur der ingen skulle tru at nokon kunne bu. Høyrest kanskje litt lite spennande ut, men for meg vart dette ei kjempeoppleving. Mellom anna las Ketil opp nokre bibeltekstar for dei, som ein del av oversetjingsarbeidet. Bibeltekstane skal kontrollerast nøye, og det er viktig å teste ut om oversetjinga er forståeleg og riktig.

02.05.2007:
I dag reiste vi vidare innover deltaet. Etter ein liten rast ved elvekanten, vart vi invitert bort til hyttene til ein ukjent fulaniar. Der slo vi av ein liten prat over ein kopp te, før vi reiste vidare. Vi kom fram til ein ny fulanileir, og slo oss ned der. Som i går, forstod eg ikkje så mykje av det som skjedde rundt meg, men det var flott å være tilstades. Den enorme mjølkevegen strekte seg over oss, og vi var omkransa av eit flatt og øde landskap. Dette landskapet er knusktørt, men etter regntida er dette området oversvømt. Ganske spesielt.

03.05.2007:
Reisa tilbake til Sévaré stod i dag for tur. Vi tok farvel med fulanifolket og staka oss sakte men sikkert tilbake gjennom den lange og buktete elva. Langs elvekanten stod kvinnene og vaska tøy, ofte utan å være tildekt ovantil. Undervegs traff vi også ofte på yngre menn som var ute og fiska på elva, og langs elvekanten sprang borna og ropte til oss. Over oss steikte sola, så etter denne turen har eg gitt opp alt håp om å fjerne t-skjorteskillet på overarma mi. Den kampen er faktisk hardare enn å presse ein liter mjølk på ei halvlitersflaske. Då vi omsider kom fram til bilen, var sjølvsagt eine hjulet punktert, så då var det ikkje anna råd enn å leite fram jekken og hjulkrysset. På turen tilbake, hadde vi med oss ein gut som aldri hadde sett sin fot inn i ein bil før. Han viste verken korleis han skulle ha på og av bilbeltet, opne bildøra, låse bildøra, lukke den igjen og så vidare. Etter å ha teke farvel med Ketil etter ein flott og opplevingsrik tur, bar det vidare til familien Ryen der det var tilrettelagt for aktivitetar for barna. Då den vart slutt, bar det tilbake til leiligheita, der eg fekk teke ein etterlengta dusj. Resten av kvelden gjekk med til å slå av ein flott prat med mine to herlege kollegaer Stein og Arla.

05.05.2007:
Dagen i dag starta eg med å ta ei lita runde med rekneskapet mitt. Styring av økonomien kjem ein ikkje utanom i Mali heller. Etter ei god økt framfor datamaskina med x-antall kvitteringar, lønnsavrekningar o.l. på bordet sette eg meg til å lese litt om folkemordet i Rowanda. I kveld var det altså framsyning av filmen “Hotel Rowanda” hjå Ryen, så eg ønskte å skaffe meg litt kunnskap om konflikta før vi filmen tok til. Dette er ein sterk film som eg absolutt kan anbefale. Men før filmen tok til, var tida inne for å avslutte dette dagbokprosjektet og skrive nokre artiklar til desse heimesidene. Eg vil med dette takke alle trufaste lesarar for at de har stukke innom denne dagboka. Frå no av vil eg bruke resten av tida mi i Mali saman med mine lokale venner og kollegaer, men de kan framleis fylgje med kva som skjer i Mali på desse sidene. Eg vil leggje ut fleire bilete og skrive fleire artiklar om opphaldet her. Eg kan forresten nemne at temeraturen her i Sévaré ligg for tida på litt over 40 grader celcius i skyggen, og eg reknar med varmen stig ytterlegare før eg reiser tilbake til Noreg i midten av juni. Dette knusktørre landet er forresten i ferd med å helse regntida velkomen, så om ikkje lenge er dette landet på veg til å bli grønt og frodig igjen…

Dette vert det siste innlegget i nettdagboka mi frå Mali sjølv om det er litt over ein månad att av opphaldet mitt her i Mali. Mellom dei mange tinga eg rakk å gjere etter denne datoen, var å reise på elefantsafari, ta med min venn Harouna på avskjedsbading på det lokale hotellet, feire 17.mai i Douentza m.m. Under ser du nokre glimt frå dette.

01.04.2007:
Ghana er grønt. Etter å ha budd ei stund litt sør for Sahara, har fargen grøn blitt ei fryd for auget. Å bevege seg inn i områder med tropeskog, var som å kome inn i eit lite paradis. Biologien vi har i ein norsk blandingsskog med furuer, eik, bjørk og andre treslag, oppfører seg disiplinert og ryddig i forhold til ein tropeskog. Ein tropeskog er ei ulmande masse av grønt, der biologien går løpsk. Det kan virke som berre slangar og maskinelle monster med store skarpe knivar av metall kan ta seg gjennom eit slikt landskap. Men der bur det altså folk. Etter fleire timar køyring med den kvite Hiluxen, nådde vi til slutt fram til ein liten fiskarlandsby som heiter Dixcove. Mellom dei små murhusa som var kledde i diverse pirrande pastellfargar, kunne vi skimte havet som låg megtig og yppa seg mot Ghana si kystlinje. Jubelen stod i biltaket. Men helande holdt seg på gasspedalen, for vi kunne knapt vente lengre med å leggje dei varme lekamane våre i det blaute havet. Den raude grusen knitra ivrig under dei varme og usympatiske bildekka, og Hiluxen jobba villeg for å få oss fram i det Afrikanske terrenget. Ein slik bil høyrer heime i Afrika. Så var vi framme med gjestehuset som heiter Green Turtle Lodge. Ivrige gjekk vi mellom palmene mot havet. Berre havet låg framføre oss. I horisonten prøvde lyseblått å blande seg med mørkeblått. Under beina våre var det berre finkorna og kvit sand. Denne sanden strekte seg i ein gylden, slakk boge mot høgre og mot venstre. Ein liten frisk bris pusta oss i ansiktet, som om den ville flykte ubemerka frå det mektige havet. Det einaste som skilte dette frå paradis, var mangelen på ein livsledsagar. Men den tid får kome når den skal. No var det viktigste å få bløyte lekamen i det salte vatnet. Etter å ha svala ned kroppen i havet, fekk eg ei flott oppleving. Palmeblada som rasla yndig av vindens forsiktige flukt mot land, minna meg om at det i dag var palmesøndag. For vél to tusen år sidan reid Jesus inn i Jerusalem, omkransa av menneske som vifta med palmeblad og ropte Hosianna. Han kom for å gi det fullkomne livet sitt for deg og meg. Denne kvelden kunne eg ikkje gjere anna enn å takke Gud for alt han har gjort for oss.

02.04.2007:
I dag rusla kollegiet på fem bortover den kvite stranda, mot ein liten landsby som heiter Akwidee. Det var ei heilt spesiell atmosfære i den landsbyen. Blandt folket kunne eg ense mange ulike stemningar, men ikkje anna enn godleik strøymde ut frå dette folket. Landsbyen var som dei fleste andre landsbyar fattig og falleferdig, men strålte likevel av ein rikdom som ikkje kan målast på ein materiell skala. Landsbyen vart delt av i elv og bunden saman av ei smal trebru. Dei solsvidde barneansikta med store kvite auge stirra på oss. Dei minste var forsiktige, men rette fram hendene sine for å helse. Dei litt eldre barna sa litt gebrokkent “My friend” og “What’s your name?”. Eg kunne ikkje anna enn å ofre ein tanke til evigheita, der vi forhåpentleg skal møte desse barna igjen – utan snev av materiell skilnad. Etter ein liten visitt innom denne landsbyen, trekte vi oss tilbake til vår beskytta og uproblematiske atmosfære på ved gjestehuset, nokre få hundre meter unna landsbyen. Vi bada, spelte kubbespel, kasta frisbee, las bok og slappa av, utan snev av stress. Slik gjekk denne dagen.

03.04.2007:
Klokka seks måtte vi bryte med søvnen og gå ut frå hammocken vi budde i, til fordel for ei utflukt med ein kano som var laga av ei uthola trestamme. Med denne kanoen tok vi oss fram gjennom ein kanal som slynga seg mellom utallege tre som tilhøyrer mangotrefamilien. Desse trea stig opp frå vatnet, men røtene kjem ovanfrå og strekkjer seg tørste ned mot vatnet. Lufta var sval og fuktig. Stillheita vart berre brutt av summinga frå oss i kanoen og ein og annan fugl som hasta forbi. Av og til kunne vi sjå små sommarfuglar som med stumme vingeslag tok seg ubestemt fram mellom trea. Dei såg ikkje ut til å ha noko ærend. Små krabbar i svart, gul eller raud uniform, klartra stillferdig på dei tynne trestammene. Ein times tid seinare, var turen over, og vi laffa sakte tilbake til gjestehuset vi budde på. Den kvite sanden frå stranda vi spaserte på, rasla forsiktig under dei tynne slippersane våre. Då vi kom tilbake, låg resten av den lange dagen framføre oss utan noko krav. Resten av dagen tilbrakte vi på stranda. Der fordreiv vi tida med kubbespel, frisbee, bading eller ei god bok.

04.04.2007:
Nok ein dag stod vi tidleg opp. I dag var det ein lang spasertur som stod for tur. Fottøyet mitt bestod av dei blå slitte slippersane til pappa, som eg har lagt beslag på og snart slitt ut etter åtte månadar i varmare strøk. Målet med turen var å ta seg fram til Ghanas sørlegaste punkt, som heiter Three Point View. Det ligg mellom 12 og 14 kilometer frå staden vi bur på. Undervegs, møtte vi på mange smilande mennesker, og nokre av desse spanderte mango og andre frukter, utan hint frå dei solsteikte skandinaviarane om at dette var heilt på sin plass. Vi kom etterkvart fram til den siste landsbyen før utsiktspunktet vi skulle til. Der fekk vi ei ung kvinne til å føre oss fram til fem flasker med kald drikke, noko som må seiast å være påtrengt for min del sidan eg berre hadde teke med ein liter vatn, i tru på at turen ikkje var lengre enn ei lita utflukt. Etter å ha “fylt” magane, gjekk vi målretta mot målet for turen. Vi kom omsider fram, og på det vesle bølgjeherja neset, stod det eit fyrtårn som stolt strakte seg mot himmelen. Ein ung mann med anleggshjelm kom oss i møte, og konstaterte stolt at det var han som var sjef på plassen, sidan dei to andre som jobba der var på ferie. Av han fekk vi litt informasjon om kvar som var nord og sør, noko som må seiast å vere informasjon som ein molbu for lengst ville vore innforstått med. Sigurd og eg nytta så sjansen til å klatre litt på dei nakne berga som stakk opp frå havet. Etter litt klatring, sette eg meg ned og slo av ein kjapp prat med ei lokal jente som sat og såg på nokre bilete. Ho viste meg desse bileta, som stille fortalte ein liten del om livet ho levde. Så sa ho litt gebrokkent “You’re nice – will you marry me?”, og dei raude lampane i hovudet mitt blinka sterkare enn aldri før. Eg prøvde å ro meg ut av situasjonen ved å svare tilbake: “Do I look like a chinese? My friends tell me so”.  Så gjekk eg opp i fyrtårnet. Fin utsikt, sjølv om vi stort sett berre såg himmel og hav. På vegen tilbake, stakk vi igjen innom den nærliggjande landsbyen, og vi fekk (gjennom den samme unge kvinna som i stad) bestilt ei ny ladning med kald brus. Då det igjen vart spørsmål om giftarmål og utveklsing av adresser, begynte dei raude lampane å blinke igjen. Dette er tredje gong på samme dag, så om eg ein gong blir femti år og desperat, veit eg kvar eg skal reise. Nei, eg får klamre meg til håpet om ei søt og gladkristen kvinne som syng i kor! Elles må eg erkjenne ei lita synd. Sidan eg gjekk tom for vatn halvvegs på denne fotturen i den varme solsteiken, måtte eg ty til litt mango-slang saman med Sigurd. Vi leitte desperat etter mango, men måtte dessverre ta til takke med nokre syrlege og umodne mangoar. Mot slutten av turen var eg så tørst at eg nesten såg mørkt på det heile, men så kom vi til ein stad der dei laga kokos-vin. Mennene som laga vinen spurte om vi ville prøve ein liten slurk, og eg kunne ikkje takke nei. Og vinen var absolutt av det bedre slaget. I den siste landsbyen kjøpte eg to brus og slukte dei raskare enn lynet. Eit kvarter seinare kom vi tilbake til gjestehuset, og med ei pause på eit minutt, styrta eg 1,5 liter vatn. Resten av dagen gjekk med å fylle opp den halvt dehydrerte kroppen min med vatn, bade, lese bok og slappe av.

05.04.2007:
Sidan gjestehuset vi budde på var fullt frå i dag av, måtte vi i dag setje kursen vidare. Først stakk vi innom den vesle fiskarlandsbyen ved havet som heiter Dixcove. Der gjekk vi opp til ei festning som stammar frå kolonitida og studerte den litt. Frå den hadde vi også god utsikt ut over den spesielle og vakre landsbyen. Vi køyrte så mot ein by som heiter Cape Coast. Eit lite stykke før vi nådde fram dit, tok vi inn på eit tysk-eigd gjestehuskonsept som likna ein smule på den forrige staden vi budde på. Vi slappa av og kosa oss. Litt seinare på kvelden fekk vi nyss på at det hadde vore eit innbrot på naboromet. Vi sjekka kjappt vårt eige, men fann alt i sin skjønnaste orden. Så kom tida det var på tide å leggje seg, og eg begynte å leite etter iPoden min for å få ei fin avslutning på dagen med musikk på øret. Men den var borte. Tjuvane som hadde vore innom naboromet, hadde visst også funne det greit å ta vårt rom i samme slengen. Så no er eg ein iPod fattigare. Men vi var i grunnen heldige, for meir kunne ha forsvunne om dei hadde teke seg betre tid, men det var sikkert noko som hadde stressa dei. Dessverre fekk dei med seg kameraet til Sigurd også, og det var det verste, for der var det ein del gode bilder som er knytta gode minner til. Sidan Sigurd står bak mange av bileta på bildesidene mine, vil derfor bildesidene for mars og april bli litt spinklare enn vanleg. Hadde dei berre teke mitt elendige FujiFilm-kamera i staden!

06.04.2007:
Langs den afrikanske kysten finn vi mykje historie. I dag var det Cape Coast som stod på vår besøksliste. Der finn vi eit godt bevart slavefort. Det var eit sterkt inntrykk å være inne i dei samme roma som så mange tappre sjeler med triste skjebner har blitt stappa inn i og behandla som dyr. Den vestlege verda har mange historiske flekkar som er svarte som natta. Eg har tidlegare vore å sett konsentrasjonsleirane som var i bruk under andre verdenskrig. Besøket i dag gjorde eit like sterkt inntrykk på meg. Eg kan ikkje forstå at menneske kan fornedre vår eiga mennesklege rase på denne måten, og behandle kvarandre som dyr. Kvifor har slikt blitt gjort, og kvifor skjer liknande vondskap i andre former til og med i dag? Eg trur eg har svaret, men eg trur ikkje alle er mottakeleg for det. Besøket i dag har iallfall vitna om ei lidingshistorie som er så vond at eg ikkje forstår den. Likevel så finns det ingen som har trakka på dette fortet som har opplevd den samme lidinga som Jesus tok på seg for 2000 år sidan – for våre synder. Det er i dag langfredag. Etter besøket på slavefortet, for Sigurd og eg avstad for å kjøpe nokre slippersar. Eg hadde lagt att mine på hotellet, og gjekk derfor rundt berrføtt på glovarm asfalt, noko eg aldri kjem til å gjere igjen. For å seie det slik, ville termometeret mitt som tåler 50 grader, sprukke eller smelta for lenge sidan om eg hadde lagt det på asfalten. Slippersar fann vi. Så køyrte vi til ei av kyrkjene i byen, der det skulle kome eit tog av mennesker for å feire at Jesus gav sitt liv for alle menneske på denne dagen for to ganger tusen år sidan. Menneskemassa kom. Syngande, spelande, sprudlande, fulle av liv og fylte av glede kom dei oppover plassen. Det vart nok eit sterkt øyeblikk for meg. Det slo meg at alle desse menneska og mange fleire skal ein dag samlast til ein enda større fest i himmelen. Tårene mine var i augekroken, men eg turte ikkje å sleppe dei lengre enn dit. Vi stakk så tilbake til plassen vi bur på, via nok eit slavefort som ligg på ein plass som heiter Elmina. Resten av dagen nytte vi på samme måten som ein ekte turist ville gjort.

07.04.2007:
I dag sette Sigurd og eg kursen mot politistasjonen i området for å melde frå om innbrotet på romet vårt. Der venta vi ei god stund. Medan vi venta, såg vi på ein gjeng med gutar som prøvde å plukke mango frå treet utanfor politi-stasjonen, noko som ikkje gjekk heilt uproblematisk føre seg. Politiattesten vart etterkvart ferdig, og vi køyrte avgårde for å få i oss litt mat. Så bar det tilbake til plassen vi bur på for å bade og kaste frisbee. Elles brente vi tida på å lese og slappa av som vi elles har gjort ein del av i det siste. På kvelden var det bålbrenning på stranda, for å feire at det var påskeafta i dag. Eg slo så av ein prat med nokre nederlenderar som jobbar for ein eller annan snål organisasjon i området, før eg tok kvelden etter nok ein dag med mange inntrykk.

08.04.2007:
Påskedagen i dag disponerte vi stort sett i bilen, på veg til ein by som heiter Tamale. Heimreisa har med andre ord begynt i dag. Vi stakk innom ein restaurant på vegen. Der fekk vi servert god kylling som – i motsetning til mange andre stadar – ikkje var proppa med bein og framandlegemer. Sjølve spisesalen vi sat i, var kjølt ned til circa 25 grader, så det var temmeleg kaldt. Lykke til på påskefjellet seier eg berre. Elles vil eg få gratulere min kjære bror med dagen i dag!

09.04.2007:
I dag køyrte vi vidare frå Tamale til “byen på to hjul” som heiter Ouagadougou. Her innlosjerte vi oss på nytt i gjestehuset til SIL. Vi for så avstad for å gjere meir eller mindre nødvendige innkjøp til siste rest av opphaldet i Mali. Det er ikkje alt som er like lett å få kjøpt i Sévaré og omegn, så derfor må vi handle inn litt ekstra når vi befinn oss i litt større byar som har innslag av vestlege butikkar. Etter denne handlerunda, tok vi turen innom den koselege restauranten som mellom anna kan by på pizza som er steikt i steinovn. Eg veit ikkje kor bra det er at då eg skulle bestille ei cola, så begynte kelnerer å le litt forsiktig. Han kjente igjen eittåringen som drakk tre cola sist han var innom. Eg enda opp med tre cola denne gongen også. Turen gjekk så tilbake til gjestehuset, der vi skulle kvile kroppane fram til neste reiseetappe står for tur. I morgon går turen til min midlertidige heimby – Sévaré.

10.04.2007:
Turen gjekk i dag til Sévaré. Eit stykke av denne vegen er grusveg med innslag av holer i vegen og vaskebrett. Eg har fått sansen for å segle avgårde på slike vegar med god flyt, med ei stod støvsky som virvlar opprørsk opp bak bilen. Då eg kom heim til leiligheita mi, pakka eg ut dei fuktige og salte kleda i bagasjen og slappa av eit øyeblikk med å lese litt. Til min store skrekk, oppdaga eg at alt godteriet eg hadde sett fram til å spise, hadde smelta på vegen. Sidan tok eg turen til “Emils” for å fylle på bruskassa mi. Med ein smule skam og litt stoltheit kan eg konstatere at dette er kasse nummer 29 i løpet av opphaldet i Mali. På kvelden var det duka for filmkveld hjå ekteparet Ryen. Eg fekk også den glede å helse på den nye halvtåringen i byen som heiter Emma, ei hyggeleg jente frå England.

11.04.2007:
Sjølv om det er onsdag, så var det i dag duka for barnehage. Ei av misjonærfamiliene skal snart reise heim, så då var det ønskjeleg å få til litt ekstra barnehage denne veka for å få frigjort litt tid til nødvendige gjeremål. Eg har ikkje akkurat slite meg ut dei siste dagane, så dette vart sjølvsagt motteke med glede frå mi side. Vi hadde ein fantastisk dag i barnehagen i dag, der vi mellom anna laga gelé. Etter barnehagen, tok eg nok ein gong turen til ekteparet Ryen. Der åt vi i kjent stil middag saman, slo av ein aldri så liten teologisk prat, etterfulgt av trommekurs med vår gode venn Seydou. På kvelden var det bønnemøte hjå familien Bøe. Då bønnemøtet var over, var også dagen over for min del, så eg vendte nasa heim, og la meg til å sove på taket til det nye studiobygget som vanleg.

12.04.2007:
Nok ein dag med ein fin dag i barnehagen! Denne veka har eg som mål å gjere ekstra mykje gøy i barnehagen, sidan det ikkje er lenge att før to av barna skal reise heim til Noreg. Så vi satsar altså på litt ekrsta frisk barnehage for tida. Etter barnehagen sette eg meg til å lese bok. Igjen. Eg har verkeleg blitt bitt av basillen, så no håpar eg berre at eg klarer å halde koken. Då klokka nærma seg fem, var tida inne for å gå bort til skulen for å stelle i stand litt aktivitet for barna. I dag var det tarzantikken og kanonball som stod for tur, noko som stort sett blir motteke med opne armar. Etter klubben, brukte eg resten av kvelden på å sende inn søknad på studium for det komande skuleåret, sjekke mailen og sjekke nyheitene. Det gjorde meg ikkje godt synet av førsteoppslaget på den lokale nettavisa. Eit offshorefarty med femten personar ombord hadde kantra utanfor Shetland. Dei reknar med at opptil åtte personar kan være omkomne, og fleire av dei er truleg frå mi kjære heimbygd. Mine tankar går derfor i kveld til dei pårørande.

13.04.2007:
Også i dag hadde vi ekstra barnehage i Sévaré, og også i dag hadde vi ein triveleg dag saman. I dag teikna vi mellom anna Noregs-kart og blåste opp x-antall ballongar som eg hadde skrive bokstavar på. Dette gjorde eg i håp om å lære bort nokre bokstavar på ein lystbetont måte. Eg trur faktisk det virka. Litt seinare på dagen var eg med nokre av misjonærbarne på eit flott taekwondo-show. Kvelden leid på, og resten av kvelden brukte eg til å slå av ein god prat med familia igjen på Skype. For min del, vart ikkje fredag den 13. så verst denne gongen heller.

14.04.2007:
Klokka 10:00 i dag våkna eg i solsteiken på taket av radiostudioet. Det er der eg søv for tida, inne i eit myggtelt. Då eg våkna, var det 36 varmegrader i skyggen, så det var litt varmare i solsteiken for å seie det slik. Etter å ha teke morgondusjen, gjekk eg ut på gata og slo av ein lang og god prat med min venn Harouna og to av vennane hans under eit tre. Etter ein lang prat, var tida inne for å få seg ein god frukost. Det vart så ei lita lesestund, ein godprat med Gindou som er vakt her på senteret før ein kjekk kar eg har blitt kjent med den siste tida dukka opp. Han ville gi meg et bilete frå den dagen vi var på dans på  den lokale skulen sin årlege fest. Seinare på kvelden vart det nok ein filmkveld, der vi samla saman fleire venner, store og små. Det vart også litt tid til å leike med den vesle foreldrelause guten som familia til den nye vennen min har adoptert. Så returnerte vi tilbake der vi kom i frå. Nok ein innhaldsrik og flott dag.

15.04.2007:
Søndagen i dag starta med fulanigudsteneste i radiostudioet. Det var som alltid triveleg å være tilstades. Elles fekk eg også dag melding om eit nytt dødsfall. Denne gongen var det ein av vaktmennene til MELM. Døden er ein del av livet, men her i Afrika er det også ein del av kvardagen. Ettermiddagen på denne kviledagen nytta eg til å avslutte ei bok (Steingrunnen) og begynne på ei ny (Ibenholt). Elles vart det nok eit skippertak med skriving av internettdagboka mi.

16.04.2007:
Dagen i dag var den siste der alle barna i barnehagen var samla. I morgon reiser nemleg ei av misjonærfamiliene heim. Barnehagen i Sévaré har derfor krympa frå fem til tre barn denne dagen. Om vél ei veke krympar den ytterlegare, så eg endar då opp med to barn. Det begynner å gå opp for meg at det ikkje er så alt for lenge att før eg skal heim til kalde Noreg. No når eg verkeleg begynner å bli varm i trøya og greier. Som ein del av omstillingsprosessen, laga eg i dag ein god porsjon fiskesuppe til middag, men likevel kunne eg ikkje unnvære ein mango til dessert. Ettermiddagen brukte eg til å jobbe med heimesidene mine, ta farvel med misjonærfamilia som skal reise i morgon, og prate med min gode venn Luc.

17.04.2007:
Barnehagen i Sévaré har no blitt to sprudlande barn fattigare, så dagen i dag vart litt utanom det vanlege. Barna som i dag reiste heim til Noreg, stakk innom skulen for å seie farvel til resten av gjengen før dei reiste, noko som vart eit rørande øyeblikk. Likevel hadde vi ein fin dag i barnehagen. Mellom anna leika vi blindebukk, spelte bildelotto, bygde lego og las bøker. Etter barnehagen, vart det tradisjonen tru middagsbesøk av Jostein og Randi. Hushjelpa mi diska i dag opp med grillspyd og pommes frites, noko ein berre ikkje takkar nei til. Då besøkstida var over, var tida for min del inne for å fortsetje dagens gjeremål. Dette arbeidet bestod av bokregistrering. Eg har nokre hundre bøker til som bør registrerast før eg reiser. På kvelden vart det igjen framsyning av kortfilm heim hjå Ryen.

18.04.2007:
Dagen i dag tok til med biblioteksarbeid. Heile misjonsbiblioteket skal setjast i system, slik at det blir lettare for misjonærane og dei andre ansatte å finne fram nødvendig litteratur til arbeidet. Til slikt arbeid er det fint å ha ein eittåring. Etter nokre timar med sortering, stabling og systematisering, var tida inne for å avslutte. Min gode venn Seydou og eg heiv oss på mopeden og køyrte avgårde til Ryen. Der låg forholda til rette for middag og trommekurs. Ein kan ikkje kome heim etter eit år i Afrika utan å ha lært å spele litt på djembe. Eller Afrikatromme om du vil. Kurset gjekk iallfall livleg føre seg, og vi hadde ei triveleg stund saman. Kvelden tilbrakte eg i “Buret” med ei god bok. Ein fin dag.

19.04.2007:
Etter ein aktiv og triveleg dag i barnehagen, var kroppen meir interessert i kvile enn å fortsetje arbeidet i den varme lufta. Temperaturen ligg rundt førti grader på dagtid for tida, så aktivitetsnivået bør justerast deretter. Det vart difor ein aldri så liten middagslur på meg i dag. Kroppen trengte i og for seg nok energi til å fordøye den gode maten som hushjelpa mi hadde laga til. Seinare på dagen vart det klubb, altså ein times aktivitet for barna. Dette var truleg den siste av sitt slag dette året, sidan nok ei familie reiser heim den komande veka. På programmet i dag stod det stiv-heks, volleyball og kanonball, så det vart ei fin avslutning på årets klubb. På kvelden vart det litt arbeid på biblioteket igjen, før eg slo av ein prat med vakta som tradisjonen tru diska opp med te.

21.04.2007:
I dag slo eg frå meg planane om å reise på villelefantsafari, til fordel for ein tur på elva saman med to lokale venner. Sjølv om den førstnemnte aktiviteten på mange måtar lokka mest, syntest eg det var greit å halde ein gamal avtale og pleie det sosiale nettverket med dei lokale. Det har også vore såpass mykje reising i det siste at det er greit å slå seg litt til ro. Vi hadde iallfall ein flott tur, der vi duppa på elva med den smale båten med overbygg. Vi gjekk på land ved eit båtbyggeri og såg litt på korleis dei dyktige afrikanarane sette båtane av breie treplankar. Alt blir gjort for hand, nesten slik vi kjenner det gjennom gamle norske båtbyggjetradisjonar. I tillegg gjekk vi på land ved ein nomadelandsby som ligg på ei lita øy ut på elva. Når regntida har fått herja litt, er det området denne landsbyen ligg på oversvømt med vatn. Vi tok oss god tid i landsbyen og slo av ein prat med nokre av dei som budde der. Etter båtturen returnerte vi til Sévaré. Der brukte eg fridagen til å slappe godt av, anten med ei bok, med ein prat over ein kopp te, eller i lett arbeid ved datamaskina.

22.04.2007:
I dag låg eg ei lita stund inne i myggteltet mitt og døste etter eg vakna. Eg vart liggjande å berre lytte til alle lydane frå livet i byen som sovidt begynte å skyte fart. På kvelden skreiv eg ein artikkel om dette som du kan lese. Etter å ha stått opp, tatt ein dusj og fått i meg litt mat, gjekk eg til gudsteneste. Det var ei triveles stund, der det vart sett ekstra fokus på kristent samhald. Nesten resten av dagen gjekk med til å sjå etter ulike hybelmoglegheiter til hausten, skrive litt på facebook, slå av pratar med lokale vennar, spise meg mett på fersk mango og så vidare. Søndagen gjekk med andre ord unna utan dei store eventyra.

24.04.2007:
Barnehagen “Siste Utveg” tok i dag avskjed med eit barn til, så frå og med neste veke blir vi berre to barn att. Det trur eg kan bli litt rart. Etter dagen i barnehagen, var det tradisjonen tru duka for middag for Jostein og Randi heime hjå meg. På ettermiddagen vart det litt lett rydding og organisering i leiligheita mi, for litt før mørket senka seg over byen, kom Sigurd på besøk. Han skal være her til fredag eller søndag, så det kan bli triveleg.

25.04.2007:
Onsdagane har det begynt å bli rutine over. Denne dagen startar med ein dusj, etterfulgt av bokregistrering så fillene fyker. Etter å ha registrert bøker ei god stund, vart det fellesmiddag med Ryen igjen. De som les denne dagboka, kan nok få eit inntrykk av at eg held mykje lag med Jostein og Randi, og det er riktig observert. Vi har hatt mange flotte stunder saman dette året!

26.04.2007:
Sidan Douentza-staben er i Sévaré, fusjonerte barnehagane “Siste Utveg” og “Absolutt Siste Utveg” for ein dag. Vi vart med andre ord fire barn til saman. Denne dagen skjedde det mykje spennande. Mellom anna spelte skulen inn ei plate i studio i dag. Då skuledagen var over og eg og Sigurd hadde samla litt krefter, fekk vi ein idé. Utanfor leiligheita mi står det for tida ei geit. Eg anar ikkje kven som eig den eller kvifor den har hamna der, men det slo oss at den kanskje var klar for ein aldri så liten luftetur. Vi tok den derfor med på ein rusletur rundt i Sévaré, der vi mellom anna var innom marknaden. Turen varte i nesten to timar, og det er ikkje til å stikke under ein stol at geita skapte seg litt vrang underveis. Mange forbipasserande, eller kanskje aller helst folk vi passerte, sende signal med indirektre spørsmål om den skulle slaktast. Vi smilte fint tilbake, og svarte at dette er vår venn som vi har kalla “Biff Stroganoff”.

29.04.2007:
Etter ein småbrå start på dagen, måtte Sigurd reise tilbake til Douentza. Etter at han hadde reist, gjekk eg til fulanigudstenesta som så smått hadde begynt. Sjølv om eg ikkje forstod så mykje denne gongen heller, var det fint å være tilstades. Etter gudstenesta skjedde det. Eg gjekk ut, og der huka ein kar tak i meg. Eg rekna med at dette var ein kar som ville ha litt pengar, og då han leitte fram ein resept som ein lege hadde skrive ut til han, var all tvil fjerna. Som om det ikkje var nok å vise meg resepten, ville han også vise meg sjukdomen sin, som dessverre var lokalisert på hans edle delar. Om han hadde HIV/AIDS eller berre ein vanleg kjønnssjukdom, veit eg ikkje, men eit fint skue var det ikkje. Det verste var at det virka som han aldri skulle bli ferdig med å vise meg elendigheita. Ei lita stund prøvde eg å nikke medlidande med, men då eg ikkje klarte meir av synet som stod i stor kontrast med gudstenesta eg akkurat kom frå, gjekk eg for å hente litt pengar så han kunne få kjøpe den nødvendige medisinen. Takk Gud for at eg kan hjelpe nokre av desse menneska her, sjølv om det berre er snakk om ein dråpe i vatnet.

02.03.2007:
Det er no siste innspurt av det årlege misjonærmøtet (eller MM som vi også likar å kalle det), og kvart arrangement med respekt for seg sjølv, blir avslutta med ein fest. Og her vart ikkje MM noko unntak. Vår kjære Katie Møgster leia oss på professionelt vis gjennom eit flott program som mellom anna inneheld musikalske innslag, sketchar, bildepresentasjonar og god mat. Sjølv hadde eg ein finger med i spelet på nokre av innslaga. Til dømes synte Sigurd og eg fram ein aldri så liten presentasjon frå barnehagane, med bilete og sitat frå barna. Det heile vart ei triveleg avslutning på det store misjonærmøtet. Då møtet var over, vart eg og Sigurd verande att ei stund i studioet der vi song lovsongar av full hals. Så tok overtrøttheita over. Eg hadde tidlegare på dagen fyllt opp to store baljar med vatn, sidan vatnet hadde gått og vi aldri veit kor lenge det kan bli borte. Noko måtte vi no bruke vatnet til, tenkte eg då vatnet kom tilbake, så kvelden enda med at eg låg å plaska i to baljar med vatn på badet mitt. Med ein fulanihatt. Ein fulanihatt kan fungere fint som lampeskjerm. Då eg innsåg kor overtrøytt eg eigentleg var, tok eg kvelden.

03.03.2007:
Misjonærmøtet er over, så pulsen på området eg bur blir sakte men sikkert lågare. Sigurd måtte i dag vende nasa tilbake til Douentza, så no bur eg atter for meg sjølv igjen i mitt vesle kryp-inn, etter fire veker med samanhengande besøk. Dei fire siste vekene har vore fullpakka, men svært inspirerande og givande! Sjølv om aktiviteten på området eg bur sakte men sikker nærma seg kvilepuls, så fortsatte dagen for min del med relativt høgt tempo. Eg var nemleg invitert til ein årleg fest på den lokale skulen. Der vart det dansing, henging med lokal ungdom, mat på lokalt vis og mykje moro. Eg hadde det rett og slett kjempegøy saman med nokre venner eg kjente frå før og ein kar eg fekk helse på i går. Då det nærma seg solnedgong, sette eg kursen tilbake til leiligheita. Der vart det omsider litt godprating med portvakta Luc.

04.03.2007:
Kviledagen var komen, så det var på tide å gå til gudsteneste igjen. Denne gongen var det på ny fulanimeinigheita i Sévaré som stod for tur, etter ei lengre periode med reising og vitjing av andre meinigheiter. Og det var godt å kome tilbake. Eg såg også ansikt som eg ikkje har sett i meinigheita før, noko som alltid er like hyggeleg. Etter gudstenesta trekte eg meg tilbake til leiligheita mi. Men der vart det ikkje kviledag for å seie det slik. Nei, kroppen min var full av energi og livsglede, så eg tok rett og slett til å vaske ned leiligheita mi. Koppar og kar og slikt vart vaska og kokt, hyller og skap vart grundig vaska, gasskomfyren grundig skrubba, badet reingjort og så vidare. Eg fekk rett og slett støv på hjerna. For ein dag. Kviledagen vart med andre ord utsett litt, men det gjorde likevel godt å få tatt i eit lite tak. Seinare vart det kveldsmat med eit knippe av maten familia hadde teke med seg frå Noreg.

05.03.2007:
Den høge pulsen held fram. I dag hadde vi ein fantastisk dag i barnehagen. Dersom vi ser vekk frå det siste kvarteret. Då skar alt seg. Men det var likevel ein fantastisk dag. Vi laga mellom anna til tarsanløype, teikna mange flotte teikningar, las bøker og storkosa oss. Dagen gjekk fort som eit lyn, så det var nesten trist å avslutte for dagen. Vi hadde rett og slett hatt det kjempegøy! Det er godt med slike dagar! Etter barnehagen, sette eg i gong å lage mat, vaske opp og arbeide vidare med det eg ikkje rakk å gjere i går. Ikkje for å skryte, men hadde eit kvinnfolk sett meg no, hadde eg vore gift i morgon. Eg har ikkje drukke brus i dag ein gong! Kva er det som skjer?

06.03.2007:
Etter nok ein flott dag i barnehagen, var det klart for å gjenoppta tradisjonen med middagsbesøk av ekteparet Ryen. Eg likar godt desse stundene, der praten går livleg føre seg rundt middagsbordet. Dagen gjekk elles relativt roleg føre seg.

07.03.2007:
I dag var det min tur å spise middag hjå ekteparet Ryen. Vår finske kollega Arla brukar også å halde oss med lag, noko som er kjempetriveleg. Etter middagen, såg vi animasjonsfilmen “Den Danske Dikteren” som ikkje lengre berre er blitt nominert, men vinnar av den prestisjetunge prisen Oscar. Det vart så skriving av ein artikkel om kamelturen vår til Timbuktu, etterfulgt av eit par slag bordtennis. Har elles brukt dagen til å svare på nokre av alle e-postane som har samla seg opp i innboksa mi i løpet av dei fire vekene eg har hatt besøk.

08.03.2007:
Dagen starta med barnehage. Etterpå vart det litt arbeid med datamaskina, ein liten middagslur og så litt aktivitet for dei norske misjonærbarna. Etter dette, stakk eg på besøk til min gode venn Harouna. Han fekk nemleg ei ny søster for to dagar sidan, så eg måtte stikke bort for å sjå den nyfødte jenta i heimen deira. Og ho var utruleg nydeleg. Det er rart at det kan “bu” eit menneske i ein så utrueg liten kropp. Jenta var ikkje særleg større enn den utrente underarma mi. Litt tjukkare heldigvis. Og litt vakrare, for ei underarm er ikkje så veldig vakker at det gjer noko. Det var iallfall flott å få halde den vesle jenta. Det vart så duka for eit lite måltidpå lokalt vis. På menyen stod det fisk. Eit fiskemåltid på lokalt vis er ikkje nødvendigvis særleg apetittleg. Fisken blir fiska, lagt i solsteiken på marknaden, kjøpt og lagt på grillen. Vi snakkar ikkje om ein filét med andre ord. Men god var den. Etter dette måltidet, vart det prating til klokka vart seint. Då måtte eg hente ein kjølebag med mopeden min.

09.03.2007:
I dag har eg skrive internettdagbok for å seie det mildt. Frå åttande februar og fram til i dag, ein månad seinare, har det ikkje blitt skrive eit ord i dagboka. Så eg har skrive dagbok for ein månad i dag. I tillegg har eg skrive ein del e-post, vore på restaurant, gløymt volleyballtreninga og sendt ein kjølebag til Douentza. Det er med andre ord ikkje alle dagar som gir like mykje meining, men eg har likevel storkosa meg. I tillegg har eg drukke to brus, så no begynner eg å bli sløv igjen.

12.03.2007:
Det har vore ei relativt roleg helg. Mykje av denne helga har gått med til prat med lokale venner over x-antall koppar te. I dag var tida inne for å slå av nokre pratar med nokre av mine venner heime. Det er viktig med litt djupare pratar med gode gamle vener inn i mellom, for djupna i samtalane med mine lokale venner, blir med eit framandspråk ikkje alltid så djup. Elles er alt med det gode gamle. Har hatt ein heilt vanleg dag i barnehagen og eg ventar på at varmeperioda snart skal kome tilbake.

13.03.2007:
Vi hadde nok ein gong ein eksepsjonelt bra dag i barnehagen. Mellom alt det som skjedde i dag, var nok eit av dei største høgdepunkta at vi fanga ein gedigen kveps i eit glas. Den laga ein voldsom summelyd, og den var truleg tre gongar så stor som ein vanleg norsk kveps. Kvepsen frykta nok for sitt eige liv, der den skoda dei fem elleville barna og den (meir eller mindre) hemningslause barnehageonkelen som stod der og kika med store auge inn i det vesle glaset. Vi som oppheldt oss på utsida av glaset, kan stadfeste at det etter kvart vart ei svært trykkt stemning på innsida, så vi valte til slutt å takke kvepsen for den flotte scenansen og gi han fridomen tilbake. Heilt på slutten av dagen, gjekk vi til hovudvegen, der den maliske presidenten straks skulle passere. Det er snart nytt presidentval her i Mali, så han er no på rundreise for å samle stemmer. Vi venta i omtrent eit par minutt før han dukka opp, og for anledninga hadde han iført seg caps og t-skjorte, noko som må seiast å være relativt radikalt. Vi rakk iallfall å få augekontakt og vinke til han før han forsvant. På ettermiddagen vart det middagsbesøk av Jostein og Randi, som var koseleg som vanleg, og på kvelden vart det ein flott prat med ein god kamerat på Skype. Eg gir denne dagen terningkast sju.

15.03.2007:
Barnehagen gjekk så den suste i dag også, sjølv om vi verken traff presidenten eller fanga ein kjempekveps. Hadde nesten forventa eit lite “krakk” etter å ha nådd toppen av spenningskurva for to dagar sidan. Men den gong ei. Etter klubben og ein dusj, gjekk eg opp på taket på radiostudioet. Der slo eg opp myggtelt, for dette blir soveromet mitt i ei periode framover. Der oppe har eg himmelen til tak, og luftsirkulasjon som er driven av vinden sjølv. Nesten ingenting er som å sove utandørs! Når vi i tillegg har ein stjerneklar stjernehimmel og knappe 30 grader i lufta (nattemperatur), finns det absolutt ingenting å klage på!

16.03.2007:
Stikkordet for dagen i dag er utan tvil bokregistrering. Eg har med andre ord jobba med å registrere bøker. Dette er også ein del av arbeidet mitt, og sjølv om det kanskje høyrest lite spennande ut, så er det faktisk ikkje så verst. Iallfall ikkje når eg kan ta små pauser inn i mellom for å surfe litt på internett og drikke te. Du skjønar det at til og med i Mali treng dei som arbeider og dei som kjem på besøk noko å lese på, ikkje minst ha oppslagsverk, lærebøker og anna som kjem arbeidet til nytte. Desse bøkene har dei fått Randi og meg til å sette i system. Då klokka vart fem, var tida inne for å leggje bort arbeidet og setje i gong med litt volleyball. Det blir ikkje overdose med trening i eit av verdas varmaste land, noko som ikkje har vore så bra for kneet mitt. Fråværet mitt frå trening den siste tida gjer at eg begynner å frykte at ein operasjon av kneet kan være nødvenig for å kome meg i gong med treninga igjen, for no er det så godt som ubrukeleg. Kvar gong eg går i ei trapp, føler eg meg som ein nittiåring. Men vi får ta det på sikt.

17.03.2007:
Min kjære bror Eivind har bursdag i dag, så i dag sendte eg ekstra mange tanker til han og resten av familia som er samla i Bergen. Og når eg først har tenkt så langt, er det ingen grunn til å stoppe, så eg tenkte vidare på alle dei andre flotte vennane mine som oppheld seg der heime i fedrelandet. Det heile enda med at eg tok til å skrive ein god del postkort, noko som må seiast å vere ei skjeldan handling frå mi side. Vidare har eg brukt mykje av dagen på å lese og slå av tid med min gode venn over gata som heiter Harouna.

18.03.2007:
Søndagsskulen i dag var det eg som hadde ansvaret for. I handla temaet om kor viktig det er å be for kvarandre. Dette poenget understreka vi gjennom dukketeater, samtale, utdrag frå Bibelen og anna. Då søndagsskulen var over, tilbrakte eg resten av førmiddagen hjå familien Bøe. Det leika vi, åt middag saman, las aviser og hadde det fint saman. Kvelden tilbrakte eg for meg sjølv, og tida slo eg stort sett i hel med lesing.

20.03.2007:
Som tirsdagar flest, fekk eg middagsbesøk av ekteparet Ryen etter fullført dag i barnehagen. Som vanleg hadde vi ei triveleg stund saman. Etter dei hadde gått, vart eg sitjande å lese i Bibelen. Igjen. Det er mange store spørsmål som opptek meg for tida, mellom anna om det er riktig for mitt vedkomande å satse på kateketutdanning. Eg vil ikkje ta til i ein slik jobb dersom eg ikkje er heilt overbevist og at eg er rette mannen. Då mørket begynte å falle på, for eg og Laila på besøk til ei lokal familie som vi har fått kontakt med. Den familia hadde det nemleg blitt tilført eit nytt familiemedlem for to dagar sidan, så vi måtte avgårde å helse på det vesle barnet. Eg fekk halde barnet som ikkje var stort større enn underarma mi med knytta neve. Nesten litt skremande lite, men likevel nydeleg. Etterkvart kom ein ny liten krabat springande bort til meg, ein foreldrelaus liten skjønn gut med eit utruleg sprudlande humør. Eit så skjønt barn har eg knapt sett før trur eg. Etter dette flotte besøket, bar vegen vidare til ekteparet Ryen sitt store krypinn, der det var duka for framvisning av TV-serien Friends.

21.03.2007:
Nok ein dag vakna eg på taket til MELM sitt nye radiostudio etter ei god natts søvn. I kjent stil, sov eg sjølvsagt så lenge det overhovudet var mogleg, men den afrikanske sola lot meg ikkje liggje lengre enn til klokka 08:30 i dag. Vi snakkar då ikkje berre om at sola gir frå seg mykje lys, for det har den allereie gjort i fleire timar på dette tidspunktet, men den gir også frå seg ein voldsom varme. Å sove i 35 grader celsius er vanskelegare enn det er for ein krabbe å plystre “Lisa gjekk til skolen” på flaske. Det vart så ein relativt lang frukost i dag, der eg skreiv siste rest av postkorta som eg skal sende. Bokregistreringa var heller ikkje til å kome utanom i dag heller, men i dag vart resultatet berre eit par bøker. Kursen vart så sett til Bamako Kora, der det tradisjonen tru var duka for fellesmiddag hjå Ryen. Etter middagen vart det eit trommekurs med vår gode venn Seydou Bah. Det er han som har laga trommene mine. Slike afrikatrommer heiter eigentleg djembe, eit genialt instrument til og med eg kjem til å lære meg. På vegen heim, sat eg bak på mopeden til Seydou. Eit stykke. Så braut mopeden saman, og eg måtte haike med ein tilfeldig forbipasserande mopedist, som vart ein halv liter bensin rikare av denne hendinga. Etter ein kjapp dusj i kroppstemperert vatn, bar det vidare til bibelgruppe hjå Bøe-familien. Det vart nok ei flott samling, til oppbyggjing og inspirasjon. Så inntraff nok ein uventa situasjon. Det begynte å regne! Det er uvanleg så tidleg på året! I utgangspunktet tenkte eg at eg kunne sove ute i natt sjølv om madrassa mi var våt, for den tørkar fort opp att (tru meg), men då enda ei regnbyge tok til då eg var på veg til myggteltet, mitt bestemte eg meg fort for i tilbringe natta innandørs igjen. Kort sagt: Ein innhaldsrik dag.

23.03.2007:
Klokka halv sju i dagtidleg, hoppa eg ombord i MELM-bilen som skulle til Douentza. Denne helga blir altså svidd av saman med Sigurd. Sidan det er fredag i dag, betyr det at det er enno litt arbeid som står att før vi kan ta helg. Vi har derfor sett litt på korleis vi skal utforme dei nye internettsidene til MELM. Det vart elles mykje prating, oppdatering på dei siste prosjekta som Sigurd har sett i verk i hagen osv. Ettermiddagen og kvelden brukte vi til å lage til og kose oss med taco saman med Øydis, før vi så kasta oss ut i to elleville omgongar med Settlers. Eg kan dessverre ikkje unngå å seie at eg stakk av med seieren på første runde. Andre runde snakkar vi ikkje om!

24.03.2007:
Medan dagen framleis var ung, la Sigurd og eg beslag på firhjulingen (ATV) til familien Møgster og la så ut på tur i terrenget. Vi valte oss ut eit uttørka elveleie med fin og lys sand og ei død ku som bane. Sjølv har eg ikkje prøvd ein slik ATV før i dag, men eg kan love at det ikkje blir siste gong dersom eg får fleire sjansar, for dette var gøy med stor G! Vi nemner mellom anna småbratte skråningar, sladding, spinning, solsteik, varmt vatn og ein liten tanke sveitte. Dersom vi ser bort frå det eg har nemnt til no, kunne nesten resten av dagen minne om julaftan. Og berre for å ha det sagt så er det på dagen tre månadar sidan julaftan i dag. For å forklare litt nærare, så stod det altså pinnekjøt med poteter og rabbestappe på middagsmenyen i dag. Bordet var pynta med raud duk, så julestemninga var ikkje til å unngå. På kvelden vart det barneselskap med pizza, kaker og brus. Det vart litt seint før vi kom tilbake til huset til min godaste eittåringskollega, og då vi kom dit vart det heimekino. Filmen for kvelden var “Crash”. Då klokka var ein time over midnatt, var det på tide å leggje seg. Her i Mali er klokka mykje når den passerer 22:00…

25.03.2007:
Sidan det er søndag i dag og arbeid i morgon, er dette dagen for å reise tilbake til Sévaré. Etter å ha fått bussbillett og takka Sigurd for ei flott helg, steig eg ombord i bussen som skulle frakte meg tilbake til den nye heimbyen min. Å reise med lokaltransport i Mali kan stort sett få to utfall, lykketur eller katastrofe. Eg sette meg ned saman med ein malisk mann i starten av 30-åra som hadde budd seks år i USA. Eg såg verkeleg fram til å slå av ein skikkeleg prat med han og få eit lite utdrag av livshistoria hans. Men i dette øyeblikket dukka den gamle spanjolen opp. Han skulle absolutt ha plassen til afrikanaren, og før eg rakk å reagere på den heller uhøflege oppførselen hans, sat den maliske mannen nokre hakk lengre framme i bussen. Hadde det ikkje vore for at det ikkje var ledig ved sidan av den maliske mannen, hadde eg sett meg fram til han, for eg vil heller prate med ein høfleg malisk mann enn ein småfrekk og arrogant spanjol. Men den gong ei. Fekk slått av ein liten prat med spanjolen, og som eg stort sett erfarer med dei fleste mennesker, er til og med dei vi har eit dårleg førsteinntrykk av, flotte mennesker. Så det gjekk greit likevel, sjølv om eg vart litt flau på den kvite manns vegne. Eg kom iallfall fram til slutt, og fekk rydda litt i leiligheita mi og slappa av litt før eg stakk på eit lite besøk til Laila. I kjent stil, var Laila like gjestmild som alltid, og diska opp med ein god kveldsmat. Eg sette så opp myggteltet på toppen av radiostudioet igjen, for det er viktig å halde tråden med å sove utandørs. Då tida var inne for å leggje seg, sette eg meg først ned å takka Gud for ei flott helg og alt det flotte han har skapt.

27.03.2007:
I dag fekk vi klarsignal om at vi får reise til Burkina Faso og Ghana i påskeferien. Det var opplyftande nyheiter, for det vil bli fint å få sjå ein annan del av Afrika og få disponert litt meir tid saman med dei flotte kollegaane før returen til Noreg. Burkina Faso er landet som har hovudstaden med det tøffe namnet Ouagadougou. Der skal vi bu nokre dagar medan vi ventar på visum til Ghana. I Ghana vil vi oppleve at folk plutseleg snakkar engelsk, og ikkje minst at har landet kyst. Det skal bli godt å få sjå havet igjen etter eit år langt, langt, langt inne i midten av tjukkaste Afrika. Eg skal kome tilbake til denne reisa seinare. I dag har eg iallfall vore i barnehagen. Der bygde vi mellom anna eit stort og flott sandslått. Alle barna var så flinke i dag, og då varmen begynte å herje litt seinare på førmiddagen, vart det teikning, lesing av bok og slikt inne i skulebygget. Etter barnehagen i dag har eg skrive dagbok for alle dagane sidan niande mars, så det begynner å bli ein tendens til skippertak med meg for tida. No når det blir tur, blir det nok ikkje neste oppdatering før midten av april, så eg kan ikkje love at dette blir betre med det første. Uansett. Då eg gjekk frå datamaskina, var det duka for heimekino heime hjå Ryen-paret igjen. Dei har forresten vore her på middag i dag, så det manglar ikkje på at vi har det gøy saman.

29.03.2007:
Sann circa i fire-tida i natt var det på tide å stå opp, for dagens mål var å kome seg til Ouagadougou i Burkina Faso før den Ghaniske ambasaden stengjer. Det tek eit døger å få visum til Ghana, så vi måtte være ute i god tid. Vi stod med andre ord opp før sola i dag, og satte kursen mot “byen på to hjul” som har det fantastiske namnet Ouagadougo. Grunnen til at den blir kalla “byen på to hjul”, er fordi det er så sinnsvakt mange syklar og mopedar der. Grunnen til at den heiter Ouagadougou, må gudane vite. Medan vi sat i bilen, kunne vi gjennom bilvindauget sjå korleis landskapet endra seg på utsida av den klimatiserte Hiluxen vår. Dersom vi ser vekk frå ein liten skilnad i den økonomiske standarden, som gir seg til kjenne ved at det finns fleire hus i Burkina Faso som er laga av murstein, er likevel skilnaden mellom Mali og den nordlege delen av Burkina Faso ikkje så stor at det er noko særleg å skrive heim om. Etter å ha tilbrakt morgonen og førmiddagen i bil, kom vi fram til Ouagadougou. Å skaffe seg visum gjekk smertefritt. Vi tok så vegen til ein restaurant vi hadde blitt anbefalt. Der var fekk magen den store ære å få besøk av ein steinovnsbakt pizza. Vi kom omsider fram til gjestehuset vi skulle bu på. Sigurd, eg og vår finske venn og kollega Arla sette oss ned og slo av ein triveleg prat, etterfulgt av ei skikkeleg lesestund. Mykje tyder på at det kan bli mykje lesing på denne turen. På kvelden gjekk vi to eittåringane oss ein liten tur for å kjøpe litt kjøt og brød, som vi også kan kalle eit lokalt festmåltid.

30.03.2007:
På førmiddagen i dag henta vi passa våre på den ghaniske ambassaden, så no står Ghana klar med opne armar til å ta vél i mot oss. Men vi skal ikkje reise vidare før i morgon, for vi skal reise saman med ekteparet Ryen som kjem hit til Ouagadougou først i kveld. Då visitten innom ambassaden var over, var tida inne for å få i seg litt mat igjen. Vi fann då fram til ein uterestaurant av det litt finare slaget. Nok ein gong bestilte eg pizza, for det er ikkje kvardagskost i Mali. Då eg bestilte mi tredje cola, begynte kelnerer å le. Det bar så tilbake til gjestehuset vi bur på, der det var duka for meir lesing og avslapping medan vi venta på ekteparet Ryen. Då dei kom, tok det ikkje så lange stunda før det bar avstad til ein ny restaurant igjen. Denne gongen var det hamburger som stod på menyen. Eit godt måltid mat på restaurant her i Vest-Afrika, kostar omlag 50,- norske kroner.

31.03.2007:
Nok ein morgon måtte vi stå tidleg opp for å få mest mogleg ut av dagen. Gjennom bilvindauget kunne fulgte vi ivrig med på korleis omgivnadane endra seg dess lengre sørover vi kom. Då vi kom til grensa til Ghana, kom eg fleire gongar til skade å snakke fransk, sjølv om alle andre rundt meg plutseleg snakka engelsk. Eg må understreke at dette ikkje var av uvilje, men rett og slett ein rein refleks etter å ha budd i snart åtte manadar i eit land eg må gjere med forstått gjennom det franske språket. Å snakke snakke engelsk igjen var snarare ei rein glede, trass den meir eller mindre brutale overgongen. På grensa vart vi verande ei god stund, for det oppstod ein aldri så liten komplikasjon. Forsikringa på bilen var registrert på dei gamle prøveskilta på bilen, så forsikringspapira vi hadde med, kunne i teorien tilhøyre kva som helst bil. Etter litt strev, ordna dette problemet seg, og vi kunne fortsette. Den andre omstillinga vi møtte på etter å ha kryssa grensa, var at vi måtte ta hensyn til fartsgrensene igjen. I Mali og Burkina Faso finn vi nokre fartsgrenser, men desse landa har ikkje ressursar til å handheve påbodet om makshastigheit, så i praksis tyder det fri fart. Å køyre i 50 km/t føltest dermed som å stille, men det er fint når naturens dreiescene flyttar seg i eit sakte tempo. Det er skjønt å sjå korleis landskapet endrar seg frå brunsvidde steppelandskap til grøne og fuktige tropeskogar. Ut på ettermiddagen nådde vi fram til ein by som heiter Techiman. Her tilbrakte vi natta. Ghana har ein annan valuta enn Mali og Burkina Faso. Den ghaniske valutaen heiter cedis. Ei norsk krone tilsvarar circa to tusen cedis dersom eg ikkje tek mykje feil. Eg fall derfor for freisting og brukte ein titusenlapp som dopapir i dag. Elles kan eg nemne at standarden på hotellet vårt ikkje var så mykje å skryte av. Mellom anna var myggnetting oppskrytt. Eg var derfor 10.000 cedis fattigare og nokre myggstikk rikare då natta var over.

01.02.2007:
Barnehagen gjekk stort sett som den skulle i dag. Småsliten etter arbeidet, disponerte eg ettermiddagen i den koselege hangaren min med ei god bok. Seinare på dagen var det igjen duka for klubb, altså litt fysisk aktivitet for barna. Kvelden vidare brukte eg stort sett saman med Luc, min gode venn og portvakt for MELM. Han mista ein venn i trafikken i dag, noko som dessverre skjer mykje oftare i Mali enn i Noreg.

03.02.2007:
Det er laurdag, og denne laurdagen har eg stort sett tilbrakt i Buret. For å gjere det klart med ein gong, er “Buret” det nye namnet på hangaren med myggnetting utanfor leiligheita mi. Denne helga har eg sett avslapping i høgsetet, så det vart mykje lesing i dag. I tillegg har eg prøvd å bruke tid på å førebu preika eg skal ha på den norske gudstenesta i morgon, men eg har rett og slett ikkje funne noko eg vil snakke om. Det er ofte sann med meg, men som regel kjem eg på noko like før eg skal prate, altså etter mange bøner og litt svetting. Det blir sikkert slik denne gongen også. Elles kan eg nemne at min gode venn Johannes, som jobbar med radioarbeid i Bamako, ringte i går og lurte på om han kunne kome på besøk. Det vart eg glad for, og i tillegg får eg besøk av Sigurd, så neste veke blir det storinnrykk her i leiligheita. Med andre ord blir februar ein fullpakka månad med besøk frå byrjing til slutt. Det likar vi.

04.02.2007:
Som eg nemde i går, skulle eg i dag halde preike på den norske gudstenesta. Preiketeksta fekk eg som vanleg på plass i aller siste liten. Så førmiddagen i dag har eg brukt til å jobbe med preika, men også til å prate med min gode venn Haruna som kom bort for eit lite slag med ludo. Det herjar ein liten ludofeber er for tida for å seie det mildt. Klokka fire tok vi til med gudsteneste. Det vart ei triveleg stund, og preika gjekk greit også. Johannes rakk akkurat å få med seg kyrkjekaffeen. Resten av kvelden brukte vi til å slappe av i Buret. Med oljelampar og det heile. Nesten litt tvilsomt.

06.02.2007:
Om denne dagen kan vi vel ikkje seie så mykje anna enn at det på papiret var ein heilt vanleg dag. Barnehagen gjekk sin vante gang, det vart mykje prating, ein del avslapping og så vidare. Men med besøk og det heile, vart dette langt i frå ein berre heilt vanleg dag, men ein kjempetriveleg dag spør du meg. I tillegg hadde vi heftig diskusjon om operahuset i Sandviken og det heile.

07.02.2007:
Det er onsdag, og det tyder mellom anna at det er duka for ein dag med litt andre arbeidsoppgåver. I dag gjekk arbeidet ut på å jobbe med praktiske ting i det nye studioet. Så i dag var det endeleg litt fysisk arbeid igjen, og eg kan ikkje seie anna enn at det var fantastisk å halde i ein drill igjen! For ei herleg kjensle å bore i betong og jarn igjen! Dette høyrest sikkert litt rart ut, men er du glad i å arbeide med praktiske ting, er ikkje alltid Afrika favorittplassen. Her blir du som regel teken frå arbeidet, for det er berre dummt at kvite skal jobbe. Det likar eg ikkje. Elles vart det ein roleg kveld saman med Sigurd og Johannes. Isaac Guindou heldt oss også med lag, og på biletet under poserer han med ein fulanihatt.

08.02.2007:
Etter ein flott dag i barnehagen i dag, tok eg vegen vidare til familien Hinderaker og slo av ein skikkeleg triveleg prat der. Der vart eg sitjande nesten heilt fram til tida var inne for klubb. Den tok eg, Sigurd og Johannes oss av, og vi hadde ei triveleg stund. Utover dette, har vi brukt dagen til å slappe av i Buret, lage mat, prate med vakta, surfe litt på internett og så vidare. Ein roleg ettermiddag med andre ord. Det vart også ein lang prat med familia på Skype for min del, for i morgon reiser dei til Trondheim, der dei på laurdag morgon startar reisa vidare til Mali.

10.02.2007:
Tidleg i dag ringte vekkarklokka for å minne om at eg, Sigurd og Johannes skulle køyre til Bamako. Etter å ha pakka bilen, sette vi kursen mot Bamako. Vi hadde altså ein ca. 600 kilometer lang køyretur framføre oss. Bilturen gjekk som lange bilturar flest. Musikk, litt søvn for den som sit i baksetet, ei matpause undervegs, tissepause og kommentering av alle dyra langs vegen som i kvart øyeblikk kunne finne på å hoppe seg ut i vegbana. Då vi kom fram, stakk vi ein kjapp tur innom Bergfrid. Ho jobbar som misjonær for misjonsambandet. Vi stakk så innom den nye leiligheita til Johannes. Han bur no i eit slags afrikansk leiligheitskompleks. Etter å ha teke farvel med Johannes, sette eg og Sigurd kursen mot flyplassen for å ta i mot familia. Familia kom seg gjennom kaoset på flyplassen som kniv i varmt smør, så på ved utgangen var det duka for gjenforening av familien. Det var kjempefint å sjå dei att etter såpass lang tid! Og litt rart. Vegen gjekk så vidare til hotellet.

11.02.2007:
På morgonkvisten i dag vart eg minna om at eg hadde bursdag. Det hadde eg nesten gløymt, fordi det for meg var meir spesielt å ha besøk av familia. Dagen i dag hadde vi sett av til familiedag på Hotel Mande i Bamako. Det vart med andre ord bading, god middag langs Nigers elvebreidde og familiekos generelt. Å få treffe familia igjen, var heilt fantastisk. Ut på kvelden kom Sigurd, Johannes, Sveinung og Hans Kristian innom hotellet for å gratulere med dagen. Det enda med ein interessant og triveleg prat med heile gjengen. Dagen gjekk fort, men gjett om den var god!

12.02.2007:
Familia har kombinert besøket med ein aldri så liten studiepermisjon, så i dag var det synfaring og innføring i misjonsarbeidet i Bamako som stod på programmet. Sigurd var også med oss, sidan vi eittåringane også skal vite litt om kva misjonsarbeidet går ut på. Vi hadde då først ei samling hjå misjonærfamilien Dama, der vi gjekk gjennom misjons-arbeideidet i Bamako frå A til Å. Det vart også duka for litt song og musikk, og ein liten introduksjon av den nye plata til Daniel Dama (afrikansk misjonær med til dømes musikkutdanning). Det vart så litt mat på restaurant og beskuing av Bamako frå eit utsiktsplatå. Familia fekk også prøve å køyre lokal drosje, noko som kan seiast å være eit kapittel for seg sjølv. Ein mann frå biltilsynet i Noreg, ville hatt frysningar ned gjennom ryggen i fleire månadar etter eit slikt syn. Men så er biltilsynet litt nevrotiske av seg også da. Ettermiddagen og kvelden tilbrakte familia saman på hotellet. Birgitte og eg tok og ein liten spasertur på før det mørkna ute for å sjå litt på nærområdet, og der lot vi oss fascinere av denne plassen. Under biletet av misjonæren Daniel Dama, ser du eit bilete av ein relativt vanleg rennestein.

13.02.2007:
Etter ein herleg hotellfrukost, sette vi oss i bilen og køyrte mot Sévaré. Under bilturen var det utveksla utallige tankar om det vi såg frå det eg likar å kalle ein av verdas beste kinosalar – eller bilvindauget om du vil. Familia hadde kome frå ei anna verd enn den vi kunne sjå frå bilens seks glasruter. Det å kome frå eit av verdas fem rikaste til eit av verdas fem fattigaste land, er litt av ein overgong. Må også nemne at familia opplevde ein temperaturskilnad på nærare 70°C. Mange mennesker tør ikkje å utsetje seg for ein slik skilnad, verken med tanke på klima eller levestandard. Husa var ikkje lengre trehus med eit nytt strøk med oljebeis, men små firkanta murklossar utan dører og glasruter. Mursteinane er laga av gjørme og møkk, så i regntida er det mange av desse husa som rasar saman. Folk har ikkje råd til noko anna. Sunnmørsalpane og norskehavet vart bytta ut med eit endelaust og sandfullt steppelandskap. Dei svingete vegane i Norge, vart lange og rette strekningar med utrangerte køyretøy. Litt etter sola gjekk ned, kom vi fram til Sévaré. Der fekk vi ein varm velkomst av portvakta Luc og hushjelpa mi Matthieu, som begge hadde stelt i stand ein flott velkomst til familia. At dei hadde låst seg inn i leiligheita mi og laga mat, visste sjølvsagt eg ingenting om. Slik er Afrika.

14.02.2007:
Marknaden i Sévaré stod på besøkslista i dag. Der skulle familia få bli kjent med mange nye lukter og synest av alt som kan selgjast her i Mali. På marknaden finn vi mykje som mange ville ha kalla søppel i Noreg, men i Afrika er ingenting søppel før det absolutt ikkje kan brukast på nytt. Skal vi ha ein fisk, må vi først leite etter ein sverm av fluger. Har eg fortalt om gongen eg spaserte rundt på marknaden og det knasa under den tynne slippersen min? Det var eit hønsehovud. Uansett. Det var utruleg kjekt å få vise mamma, pappa og Birgitte rundt på den nye heimstaden min. Det har nok både eg og dei stor glede av i lang tid framover! Vi såg også litt på det nye radiostudioet til misjonen her (MELM). Resten av dagen i dag, brukte vi stort sett heime hjå meg, der det vart mange pratar med dei lokale vennane mine.

15.02.2007:
Det er lenge sidan sist, men i dag var tida inne for potetball til middag. Familia har nemleg teke med seg store mengder med norsk posemat/tørrmat, godteposar, knekkebrød, brunost, tubeostar og andre etterlengta ting. Så i dag vart det potetball som stod på menyen. Sjølv om den ikkje var heilt som den heimelaga ballen, så smakte det likevel himmelsk! Det er rart kor godt det kan være med litt skikkeleg norsk mat i ny og ne! Utanom å lage ball, vart det også i dag sett av mykje tid til å prate med lokale venner. Det er stor stas også for dei lokale når familia mi kjem på besøk, så det er ingenting å seie på oppmøtet frå deira si side. Det har nesten vore litt travelt med alt dette besøket frå dei lokale, for når familia først har komt til Mali, så er det litt kjekt å kunne bruke litt tid saman med dei også. Men delt glede er dobbel glede heiter det. Etter ei omsyning på MELM sitt område, altså området eg bur på, stakk vi innom familia til Matthieu for å helse på dei. Dei stilte opp med eit impulsivt matlagingsshow med ein musikalsk vri, for å seie det på ein uforståeleg måte. Matthieu og vesle Marie, dottera hans, vart så med oss til naobyen Mopti. Der nytte vi solnedgongen frå ein elvebåt. Det vart vidare pizza på restaurant, før vi returnerte til mitt vesle kryp-inn i Sévaré, der eg sjølvsagt måtte servere dei ei runde med litt malisk te.

16.02.2007:
Organisasjonen eg jobbar for her i Mali (MELM), har sin eigen bistandsorganisasjon som heiter PDI. Sidan familia har studiepermisjon, der dei mellom anna vil sjå nærare på skjeringspunktet mellom evangelisering og bistand, var det naturleg å sjå nærare på arbeidet som PDI driv. Vi reiste derfor i dag til Konna, ein landsby som ligg 45 minutt med bil nord for Sévaré. Der fekk vi først litt informasjon om arbeidet til organisasjonen. Så vart det landsbyhopping med bil for å sjå på kornbankane, brønnboringsprosjekta, helsetiltaka og det andre arbeidet som PDI har starta. Dette var spennande både for meg og familia mi. Må også nemne at det var litt gøy å prøve seg som tolk også. På denne måten oppdaga eg at eg forstår meir fransk enn eg hadde rekna med, men eg slit framleis med å prate. Etter denne flotte omsyninga, køyrde vi vidare til Douentza. Der vart det litt kvalitetstid med familia igjen. Trur også det var fint for dei å sjå på den herlege stjernehimmelen vi har her i Mali.

17.02.2007:
Det vart i dag ny landsbyhopping for å sjå vidare på arbeidet PDI har sett i gong. Denne gongen var det landsbyane i bushen i Douentzaområdet som stod for tur. Med andre ord var det mykje likt som skjedde i dag som i går, men i dag fekk vi mellom anna ei levande høne i gåve av ein landsbysjef. Då rundturen var ferdig, var høna halvdød og måtte slaktast, for det er ikkje bra for ei høne å liggje i solsteiken på eit lasteplan i fleire timar. Ettermiddagen disponerte vi hjå familien Møgster. Der hadde dei stelt i stand karneval for dei norske barna, så det vart ei flott stund. Du skulle sett pappa då han leitte fram gamle kunstar og slo til med “min hatt den har tre kanter”. Det var ikkje fritt for litt prat om misjonsarbeidet heller.

18.02.2007:
Dagen var komen for familia for å få med seg ei fulanigudsteneste. Vi besøkte i dag fulanimeinigheita i Douentza. Med ei mor som er diakon og ein far som er prest, kan eg trygt stadfeste at dette var ei interessant oppleving for dei begge. Trur også Birgitte syntest det var interessant. Det er mykje som er likt og mykje som er ulikt mellom ei gudsteneste på fulani og ei vanleg norsk gudsteneste. Etter gudstenesta, rydda vi etter oss på misjonen sitt gjestehus, og reiste tilbake til hovudkvarteret i Sévaré.

19.02.2007:
I dag reiste vi ein tur til Fatoma for å spise middag saman med misjonærfamilia Vestbøstad, som forøvrig er fadderfamilia mi. Middagen smakte, og praten gjekk livleg føre seg rundt bordet, både under middagen og under kaffeen etterpå. Det vart altså nok ei interessant og triveleg stund for familia mi her i Mali. Elles prøvde vi å skru ned litt tempoet ut på kvelden, for programmet har vore omtrent proppfullt sidan familia kom.

20.02.2007:
Medan mor og far tok ein roleg føremiddag i leiligheita mi, for å bearbeide inntrykka frå turen og arbeide med oppgåva dei skal skrive, reiste eg og mi kjære syster Birgitte til Dogonland. Med ein nyare Toyota Hilux med tohjulstrekk, tok vi oss fram i meir eller mindre krevjande terreng for å sjå ein av landets store turistattraksjonar. I Dogonland finn vi mellom anna gravholer og grotter folk budde i, midt oppe i fjellveggar ingen skulle tru nokon kunne klare å ta seg fram i. I desse holene budde det ei kortvokst folkeslag i si tid, og det er også mykje anna historie knytta til Dogonland. Birgitte fekk også knipse eit bilete av “trollkjerringa” som alltid sit langs vegkanten på veg til Dogonland. Dette var ei dagsutflukt, så då vi kom tilbake til Sévaré var det allereie kveld. Då var det på tide å tenkje på pakkinga til familia si heimreise. Tida har gått så utruleg fort!

21.02.2007:
At kong Harald fyllte 70 år i dag, tenkte vi ikkje så mykje på. I dag starta vi nemleg på heimreisa til familia. Målet for dagen var å kome oss til byen Ségou, via den kjente turistbyen Djénne. Det klarte vi sjølvsagt. I Djénne finn vi mellom anna verdas største moské i jordbrikk, altså murstein som er laga av leire. Det er også ei fin oppleving å ta fergje i Mali, noko som ofte må til for å krysse ei elv. Fergja er ikkje akkurat som dei vi finn på Sunnmøre, for her snakkar vi om relativt svære stålkonstruksjonar – med 75 hestars påhengsmotor! Fergjestrekninga var på omlag 30 meter trur eg. Etter denne avstikkaren til Djénne, reiste vi vidare til Ségou. Der tok vi inn på Hotel Independance, som førøvrig kan anbefalast til alle som skal til Mali. Som om det er vanleg. På Hotell Independance hadde dei ein stor og mjuk sofa, noko eg ikkje har senka mi bleike skinke på sidan august 2006. For ei oppleving! Når vi i tillegg hadde varmevatn i dusjen og ei mor som sa seg villeg til å massere dei stive nakkemusklane mine, var dette som ein forsmak på himmelen. Eller Noreg. Så vart det ein god kveldsmat. Rakk også å sjå fem minutt på CNN før eg sovna. TV er også luksusvare.

22.02.2007:
Etter å ha sett på dei svære bygningane frå kolonitida som vi finn i Ségou, sette vi kursen til Bamako igjen. Der sjekka vi nok ein gong inn på Hotel Mande. Der vart det endå litt kvalitetstid med familia, noko vi ikkje kan få nok av. Verdien av ei så flott familie eg har blitt velsigna med er enorm! Det er trist å tenkje på at dei skal reise i morgonkveld. Det blir då tre og ein halv månad igjen til eg ser dei neste gong.

23.02.2007:
Vi nytte i dag føremiddagen ved bassenget i den skarpe sola. Vi køyrte så ein tur for å sjekke inn bagasja på Air France sin innsjekkingsskranke i sentrum. Genialt å kunne sjekke inn bagasjen før vi kjem til flyplassen, for då slepp vi det stresset på flyplasset. Så bar det tilbake til hotellet for litt meir kvalitetstid med familia før dei skal reise tilbake til kalde Noreg. Klokka vart kveld, og det var på tide å køyre dei til flyplassen. Det var enklare sagt enn gjort, for i millionbyen Bamako finns det knapt veiskilt. Men fram kom vi utan store omvegar, sjølv om eg må seie at eg til tider var litt usikker på kvar i millionbyen eg befannt meg. Men drosjesjåføren i meg kunne ikkje gjere eit så stort feilsteg å ikkje finne fram til flyplassen, så fram kom vi. I relativt god tid også. Så då var tida koma til å ta farvel med familia igjen. Det var vemodig etter to flotte veker saman, men om tre og ein halv månad treffast vi igjen. Så gjekk dei til sikkerheitskontrollen, og eg til bilen.

24.02.2007:
I utgangspunktet skulle eg nytte heile denne dagen til å slappe av på hotellet. Men då eg åt frukosten min på hotellet, kom det ein mann frå India bort til meg. Han inviterte meg bort til hans bord, der det forøvrig sat ein mann til. Desse to mannfolka såg ut til å vere tekne rett ut frå filmen “Flåklypa Grand Prix”. Litt nølande takka eg ja til å setje meg bort til dei. Det viste seg fort at dette var to indiske forretningsmenn som holdt på å starte opp forretning i byen. “Sikkert nok enda fleire som vil suge ut det som er av ressursar i dette landet”, tenkte eg. Uansett. Det heile enda med at eg vart med dei til byen for å sjå på huset dei hadde kjøpt som var under oppussing. Etter forholda eit fint hus, med basseng og greier. Så vart eg med dei på den store marknaden i byen. Vi skal leite lenge etter eit så pulserande liv for å seie det slik. Så vart det lunchpause på ein restaurant, før vi returnerte til hotellet. Då tenkte eg at forretningsmenn er rare folk. Eg gjekk så til bassenget for å ta meg ein dukkert. Medan eg låg der, sendte eg ein tanke til familia mi som stod fast i Amsterdam etter forseinkingar på Charles de Gaulle, flyplassen i Paris. Det er ein arkitekturisk fin, men kaotisk flyplass. Då kvelden kom, tok eg meg ein tre-retters kveldsmat – for meg sjølv. Einsamt vil sikkert mange tenkje, men det er ikkje så verst å sitje for seg sjølv ved elva og filosofere over alt mellom himmel og jord.

25.02.2007:
Tida var inne for å returnere til Sévaré, for i morgon startar det sokalla misjonærmøtet. Då samlast representantar frå alle hold som er knytta til MELM, for å diskutere framtida for misjonen. Det betyr mange møter og ekstraarbeid for misjonærane. Det betyr ekstraarbeid for dei to eittåringane også. Men først hotellfrukost før nok ein lang biltur. Med meg i bilen skulle eg ha to norske fruer som skal besøke min gode kollega Øydis. Og det var eit triveleg reisefølgje, så vi hadde ein triveleg tur til Sévaré. Då eg omsider kom fram til leiligheita mi igjen, var det nok ein gong folk der inne. Det virkar som det alltid er folk i leiligheita mi når eg kjem heim frå tur. Denne gongen var det rett nok berre Sigurd. Han skal bu heime hjå meg medan det er misjonærmøte.

26.02.2007:
Så var det på’n igjen med barnehage etter to veker med familiebesøk. Denne veka har vi besøk av barnehagen frå Douentza, noko som brukar å være gøy for både barna og vi to som er litt eldre. Og jammen vart det ikkje gøy denne gongen også! Ein kan i grunnen ikkje forvente noko anna når dei to beste barnehagane i Mali møtest. Resten av dagen brukte eg og Sigurd til å slappe av og planleggje opplegget vi har framføre oss resten av veka. Vi skal mellom anna vere med å lage til barnefesten på onsdag, så då gjeld det å ha programmet i boks.

28.02.2007:
Etter ein flott dag i barnehagen, brukte Sigurd og eg tida på å finpusse programmet vi skulle ha for dei norske barna. På programmet stod det mellom anna sporlaup og godteposefisking. Nokre av barna fekk til og med ein eittåring på kroken. Bokstaveleg tala. Men sjølv om barnefesten var bra, kom det store høgdepunktet på kvelden. Familien Neergård og Hinderaker hadde diska opp med ein skikkeleg restaurantkveld for oss som er ansatte i misjonsarbeidet. På det godt utarbeida menyen kunne vi velgje og vrake mellom godbitar som mellom anna laksesandwich, ost og kjeks, iskaffe, milkshake, eplekake med is, jordbærsorbet, brownies og andre delikatesser. Dette høyrest kanskje ut som heilt ordinære varer, men ikkje for oss som bur i Mali. Tilgongen på slikt er anten begrensa eller totalt borte, så dette var ei himmelsk oppleving. Mildt sagt.

01.01.2007:
Då har vi nok ein gong teke til på eit nytt år og mange har laga seg nyttårsløfter. Så no finns det mange smugrøykarar rundt omkring. Eg hadde i grunnen ikkje tenkt å lage meg nyttårsforsett, men så kom eg på eit som eg veit eg kjem til å slite litt med. Altså eit skikkeleg vaskeekte nyttårsforsett. Eg har bestemt meg for å lese litt i Bibelen kvar dag, og som eit hjelpemiddel til dette skal eg bruke ein sokalla bibelleseplan. Så no får vi sjå om eg klarer å halde nyttårsløftet mitt. Elles kan eg nemne at eg ikkje akkurat såg så mange nyttårsraketter i gårkveld. Nyttårsraketter er dumt.

03.01.2007:
Vekkarklokka gjorde det umulege i dag og vekte meg klokka 06:30 på morgonen. Grunnen til at eg stod opp så tidleg på døgnet var ikkje fordi eg hadde så lyst, men eg hadde ein koffert eg måtte pakke før familien til Sigurd kom for å hente meg. Eg fekk nemleg tilod om å bli med til Bamako, noko eg sjølvsagt ikkje kunne takke nei til. Dagens mål var å kome til Ségou, via den populære turistbyen Djenné. I Djenné, som mellom anna er kjent for å vere eit muslimsk senter, finn vi verdas største jordbrikk-moské. Etter ei fin omvisning i Djenné, sette vi kursen mot Ségou som var dagens mål. Der tok vi inn på eit koseleg hotell.

04.01.2007:
Eg er ikkje så kjempeglad i typisk turisme, men eg må innrømme at det er herleg å være turist. I dag tilbrakte familien Vatne og eg førmiddagen ved bassengkanten på hotellet i Ségou. Med ei kald cola og ei god bok i hende ved basseng-kanten, finns det absolutt ingen grunn til å klage over livet! Etter denne bedaglege starten på dagen, køyrte vi vidare til Bamako, der vi tok inn på eit nytt hotell. Dette hotellet heiter Hotel Mande og ligg på ei idyllisk øy ved elva Niger. Topp.

05.01.2007:
I løpet av eit år som eittåring er det mange barrierer som må brytast. I dag vart det bilkøyring i ein afrikansk storby som stod for tur. Sjølv ei maurtue kan virke roleg i forhold til det afrikanske trafikkbildet, men eg som jobbar som drosjesjåfør i feriane kan sjølvsagt ikkje takke nei til førarsetet dersom eg får sjansen. Det gøyale var at dette faktisk gjekk svært bra! Ikkje for å skryte, men eit øyeblikk køyrte eg meir rutinert enn ein malisk drosjesjåfør (les: forbikøyring i noko som kan minne om eit kollektivfelt). Uansett. Når vi er i Bamako, er det ei sjølvfølge å handle på Azar. Det er eit kjøpesenter som har ein vestleg standard. Der får vi til dømes kjøpt fløte, ost, hermetiske pølser, sjokoladar av ulikt slag, vanilje-is og mange andre ting som gir velvære med litt bismak. Slike ting er vanskeleg eller umuleg å oppdrive i Sévaré. Etter denne handlerunda, vart det litt avslapping på Hotel Mande før vi reiste til flyplassen for å ta farvel med familia til Sigurd. Vegen vidare gjekk deretter til Johannes – ein kjernekar som jobbar for Misjonssambandet (NLM) i Bamako. Det var triveleg å treffe han att, så praten gjekk livleg føre seg fram til vi tok kveld etter ein innhaldsrik dag i hovudstaden.

06.01.2007:
Etter initiativ frå våre gode venner i Bamako (Hans-Kristian og Sveinung), vart det i dag duka for “landskamp” mellom Norge og Mali. Det hadde blitt leigt inn eit heilt stadion med grasmatte for anledninga. På det norske laget kunne vi finne ei god blandig av misjonærar, eittåringar og besøkande. På det maliske laget kunne vi finne fotballfrelste ungdomar, mellom anna ein mann med eit bein. Det heile enda med tap for Norge, men det skjedde ikkje utan hard motstand. Sjølv spelte eg nokre minutt utan sko på beina og eit kne som ville fått ein nittiåring til å klage. Sjølv om kampen vart eit lite nederlag, vart det likevel eit godt måltid med gode talar på kinarestaurant på kvelden for å feire den store hendinga.

07.01.2007:
Denne søndagen vart stort sett tilbrakt i ein Toyota Hilux. Med andre ord var det tid for heimreise til Sévaré i dag. Saman med den andre norske ungdomsgjengen, køyrte vi dei omlag 600 kilometerane til Sévaré. Eg må forresten nemne at tre av dei vi reiste med i dag og spelte fotball med i går, har køyrt hit til Mali på ti dagar med ein senka Mercedes! Eg trur målet er å få bilen til Timbuktu. Om dei når målet eller ikkje, står eg i stor respekt av dette fabelaktige påfunnet! Då vi kom til Sévaré var det duka for kveldsmat heime i leiligheita mi, og vi var faktisk heile åtte norske ungdomar her! Det er vel neppe nødvendig å seie at dette vart ei triveleg stund.

08.01.2007:
Etter ein god juleferie på eit par veker, var det tid for å starte opp att arbeidet i barnehagen. Sjølv trur eg dette var den flottaste dagen i barnehagen så langt, og eg vonar at barna syntest det samme. I dag fekk vi også besøk av den forrige eittåringen som har kome på besøk til Sévaré, noko som var triveleg. Resten av dagen var fantastisk, prega av overskot og gode pratar med lokale. Det er ikkje så lett å forklare, men denne dagen var berre så utruleg bra! Så til dagens høgdepunkt: Då eg kom ut av leiligheita, på veg til jobb i dag, stod det ein mann og hakka på plattingen utanfor leiligheita mi.

09.01.2007:
Då jobben var over i dag tok eg meg ein tur til eit hotell som ligg nokre kilometer unna. Eg har bestemt meg for å reise dit etter jobb på tysdagar, for ingen tek skade av å kople heilt ut av og til med ei god bok ved bassengkanten. Etter denne kosestunda, reiste eg tilbake til leiligheita mi. Der traff eg min gode venn Isaac som insisterte på å bli med meg for å betale årsavgifta til mopeden. Det var sjølvsagt stengt då vi kom fram, så vi køyrte tilbake. Så skjedde det. I det eg skulle svinge av til vegen som gjekk til venstre høyrte eg ei voldsom piping på mi høgre side. Der stod det ein politimann som vinka meg bort, så eg kunne ikkje gjere anna enn å køyre til sides. I følge politimannen køyrte eg så uforsvarleg at det kvalifiserte til ei bot på 5000 FCFA som tilsvarer circa 60,- norske kroner. Det er ikkje for å skylde noko som helst bort, men eg er redd denne bota handlar meir om eit korrupt system enn uforsvarleg køyring. Det har nemleg vore ein muslimsk fest her nyleg, noko som får økonomien til mange til å svi litt ekstra kraftig. Når slike festar nærmar seg er det dessverre ikkje så uvanleg med meir tigging, fleire innbrot rundt omkring og som i dette tilfellet uvanleg stor piping frå politimennene som står langs vegen. Så eg tvilar sterkt på at pengane gjekk til statskassa for å seie det slik, men det var likevel ei gøyal oppleving.

10.01.2007:
I utgangspunktet skulle min gode venn Isaac klippe håret mitt med ei vanleg papirsaks rett før jul, men dei planane gjekk dessverre i vasken. Eg måtte derfor klare meg med den vannvittige hårmengda på hovudet ei stund til, men i dag var dagen for å klippe meg komen. Dette ynskte eg sjølvsagt å gjere på lokalt vis, og oppsøkte derfor ein lokal frisør, noko som kom i strid med dei fleste gode råd eg hadde fått frå folk rundt meg. Det fine med denne frisøren var at han kom frå Ghana, noko som betyr at han kunne godt engelsk. Forholda låg derfor godt til rette for ein skikkeleg godprat, slik som det som regel blir når vi set oss ned i frisørstolen. Praten gjekk livleg føre seg, og hovudet mitt vart mindre og mindre. Etter ein times tid var toppetasja ferdigklippt, og eg må seie eg er godt nøgd med resultatet. Så i dag har eg fått meg ei ny frisyre og ein ny samtalepartner.

11.01.2007:
Det vart i dag nok ein flott dag i barnehagen. Som torsdagar flest, vart det middag med ekteparet Ryen etterpå. Samtalen rundt bordet var ein smule prega av at det i dag tok fyr på eit skyggetak på skuleområdet, men det gjekk veldig bra. Seinare hadde vi “klubb”, det vil seie ein times aktivitet for barna med leik og moro på skulen. Resten av dagen brukte eg til å hjelpe Ole Harald (direktøren for misjonsareidet her) med litt nødvendig dataarbeid.

12.01.2007:
Førmiddagen var i dag full av knøttsmå prosjekt og oppgåver. Mellom anna dreia dette seg om å kome i gong med litt dataundervisning for ein av teknikarane på radiostasjonen som misjonen driv. Dette er eit arbeid eg ser fram til å ta til med. Elles var det duka for ei runde med litt volleyball i dag. Etter volleyballen kom dagens høgdepunkt. Då fekk eg nemleg besøk av fem herlege norske ungdomar. Dette var Sveinung og Hans Kristian (som held til i Bamako) og dei tre kameratane deira som køyrte heilt frå Noreg til Mali med ein senka Mercedes! Dette er eit påfunn eg står i stor respekt av! Med den samme Mercedesen suste vi i kveld avgårde til Mopti for å spise pizza på ein finare restaurant der.

13.01.2007:
I dag reiste eg og dei fem andre karane til Dogonland, nærare bestemt til ein by som heiter Sanga. Dogonland er eit fjellplatå med mange spesielle landsbyar til det sokalla Dogon-folket. For å kome oss dit, måtte vi køyre ei godt stykke på noko som liknar faretruande på ein traktorveg, med ein Toyota Hiace. Herligt! Eg kan altså trygt konstatere at det vart ei humpete reise dit, men det er det som gir ein slik tur den ekstra sjarmen. Det heile vart iallfall ein veldig flott tur saman med den herlege gjengen. Dagen avslutta vi med eit triveleg restaurantbesøk. Igjen. Det blir rart å kome tilbake til Noreg, der det ikkje lengre er omtrent samme pris å ete mat heime som på restaurant!

14.01.2007:
Det er søndag igjen, og i dag ville det seie at eg skulle vere ansvarleg for søndagsskulen for dei norske barna her i byen. Temaet i dag var misjonsbefalinga, så eg kunne vel i grunnen ikkje fått eit enklare tema å snakke om? Seinare på dagen var det duka for konsert med eit lokalt band. På denne konserten var det også ei pratesalig jente frå New Zealand, så det var ikkje så mykje eg fekk med meg av det musikalske akkurat, men det var gøy å prate med henne. Det er trass alt ikkje kvar dag vi treff nokre som snakkar så bra engelsk her. Etter denne konserten oppsøkte eg restauranten til Matthieu (hushjelpa mi). Der slo vi av ein triveleg prat under eit godt måltid mat, medan vi lufta idéar til korleis den vesle restauranten han kan bli meir atraktiv. Eg har bestemt meg for å hjelpe han litt på dette feltet i håp om at det kan føre til at han får restauranten hans til å gå greit rundt. I første runde vil eg sponse elektrisk lys til kjøkkenet hans, for i dag er det berre eit par tre telys som lyser på kjøkkenet hans.

16.01.2007:
Ettermiddagen i dag har eg brukt på å få svart på siste rest av alle dei ubesvarte e-postane mine. Det er viktig å pleie det sosiale nettverket sitt med andre ord. Det er i grunnen litt rart å lufte dei djupe tankane sine gjennom ei datamaskin. Kvelden disponerte eg saman med min kjære kollega Laila og vår tyske venninne Manuela. Praten gjekk livleg føre seg over eit godt måltid mat. Etterpå tok vi oss ei besøksrunde til nokre av familiene vi kjenner i området, der vi mellom anna stilte opp med litt song og kveldsbøn. Nesten som å gå julebukk, berre at vi ikkje forventa oss noko godt tilbake med andre ord. Det vart med andre ord ei triveleg avslutning på kvelden.

17.01.2007:
Det er litt rart. I dag vakna eg klokka 10:30 og var reint forundra over at det er mogleg å sove så lenge! Då eg budde i Norge, var det ikkje heilt uvanleg at eg sov bort heile førmiddagen, men i dag var eg altså litt sjokkert over at eg kunne sove så lenge. Det har med andre ord blitt vanleg å stå opp tidleg om morgonen her i Mali. Då eg først stod opp, var det mange mindre prosjekt som stod for tur, som til dømes å handle litt og gjere nokre avtalar. På ettermiddagen køyrde eg og hushjelpa mi litt rundtomkring for å kjøpe inn utstyr til belysning av restauranten hans. Ei nødvendig oppgradering som eg vil sponse han, noko han vart overmåte glad for. Seinare på kvelden vart det litt venting på fransklæraren min som aldri møtte opp, etterfulgt av bibelgruppe hjå ei av misjonærfamiliene.

19.01.2007:
I dag fekk eg prøve meg som vikarlærar. Sist gong eg var vikarlærar, hadde eg motorlære på ungdomsskulen heime i Fosnavåg. I dag var eg vikar i sjølvaste Sévaré i Mali, der eg mellom anna hjalp til med gjennomføringa av sykkelprøva for dei norske skulebarna. Etter denne skuledagen og ei knøttlita middagskvild, gjekk vegen til restuaranten til Matthieu. Der venta vi ein time på elektrikaren. Då han først kom, sa han at det var mykje greiare for han å kome i morgon, så for han vidare. Sjølvsagt. Så sat eg å prata ei god stund med Matthieu og pastoren for den største meinigheita i byen her, før eg tok turen tilbake til leiligheita mi. Der vart det livleg prat med nokre av dei lokale. Det var heilt spesielt. Det var nesten som om språket plutseleg var på plass og virka som det skulle. I tillegg har nokre snikkarar begynt å lage til ein flott uteplass for meg, med myggnetting og det heile, så no kan eg snart site utandørs og slappe av – utan å bli bitt av den hissige malariamyggen. Etter ein dag som denne kan ein berre vere glad for livet. Eg trur det er mange som er med meg i forbøn.

20.01.2007:
Då klokka var åtte om morgonen i dag stod eg klar for å sjå på ei militæroppvisning saman med min gode venn Haruna. I motsetning til min stereotyp av offiserar i det norske forsvaret, var dei maliske offiserane fulle av godt humør og slo gjerne av vitsar på løpande band, til stor glede for det maliske folket som kosa seg på tilhøyrarbenken. Det beste var at soldatane fekk marsjere i fred, utan innblanding av offiserar og kadettar, sjølv om marsjen ikkje akkurat var synkronisert. Eg har aldri forstått heilt vitsen med slik hårfin synkronisert marsjering, så dette var ei fryd for mitt auge. Så skjedde det. Eg vart vinka fram frå folkemengda av ein militær. Først begynte eg å lure på om dei trudde eg var spion, men det viste seg berre at eg fekk ei generøst tilbod å sitje saman med dei maliske offiserane, ministerane og kven dei no måtte være. Berre fordi eg er kvit. Det er litt rart å alltid bli lagt merke til, men ein blir vant til å ikkje tenkje på det. Heldigvis. Det er lett for folk som står i “ein glasmonter” å anten begynne å dyrke seg sjølv, eller å bli knekt. Då militæroppvisninga var slutt, gjekk turen til Matthieu sin restaurant. I dag kom elektrikaren – i motsetning til meg – på plass presis, og han leverte eit godt arbeid. Restauranten til min gode venn kan no sole seg i glansen av det nye 40 watts lysrøret og det øvrige elektriskanlegget som har kome på plass. Seinare på dagen kjøpte eg inn mi bruskasse nummer 23 sidan eg kom til Mali, og då har eg trekkt frå brusene eg har delt ut til andre. På kvelden slo eg av ein liten prat med familia, noko som var ei sjølvfylgje sidan mamma hadde bursdag i dag. Gratulerer med dagen!

21.01.2007:
Det er ikkje langt i frå at eg kan seie at eg har forskansa meg i leiligheita mi i dag. Eg har med andre ord brukt dagen på å kvile meg godt ut og jobbe med heimesidene mine. Det gøyale var at i dag vart det nærmast jubel i det eg kom ut frå leiligheita, for ingen trudde at nokon kunne halde seg innandørs så lenge utan å gi lyd frå seg! Med andre ord er ikkje dette dagen eg har så veldig mykje å fortelje om, men eg kan nemne at uteplassen min vart ferdig i dag. Vi kallar det ein hangar. Det er ein uteplass, og i dette tilfellet er den omkransa med myggnetting. Så no gjenstår det berre å få på plass nokre stolar og ei lite bord.

22.01.2007:
I dag er det er berre ein dag seinare enn i går, men eg kan ikkje hugse kva eg gjorde denne dagen. Dette vart skrive dagen etter i dag, men ikkje i morgon.

23.01.2007:
Det vart eit nærast tårevått gjensyn med Ivo Caprinos legendariske forteljing om Karius & Baktus i barnehagen i dag. Med ein prosjektor og ein VHS-spelar, låg alt til rette for å avslutte dagen i barnehagen med våre heltar frå barndomen. Det vart også litt tid for å mate auget med heltane våre frå Mummidalen. Men det var etter dette dagen verkeleg tok av. Med mopeden min, la eg – under stor motstand frå dei utallege insekta langs vegen – kilometerane bak meg, på veg til Ambedjelle. For dei som ikkje er kjent her i byen, og det er nok mange av dei, kan eg leggje til at Ambedjelle er eit hotell som ligg ved vegen på veg til nabobyen Mopti. Der skulle eg ete middag saman med Jostein og Randi, og to av dei som er på besøk hjå dei. Medan vi held på å få i oss forretten, ringjer telefonen til mine venners venn, Lise. På tråden var det ingen ringare enn Dagbladet. Dei kunne fortelje at filmen til Lise hadde blitt nominert til den prestisjetunge prisen Oscar. Tonen rundt bordet fekk derfor ein svært lystig tone. Eg for min del, fatta ingenting. Sat eg plutseleg og spiste middag saman med ein person som har laga ein film som har blitt Oscarnominert? I Mali? Ja, forsyne meg gjorde eg ikkje det.

Red.anm: Animasjonsfilmen vann til slutt Oscar, og vart den andre norske filmen som har fått ein Oscar-pris. Kon-Tiki var den første.

25.01.2007:
I dag har eg jobba i barnehagen, vore på besøk med familien Ryen, vore på klubb (ein time med leik for barna) og laga ein fortreffeleg fruktsalat. Eg fekk også ein fin prat med min gode kollega Lars Helge frå folkehøgskulen, noko eg sette stor pris på. Eg må i grunnen seie at eg har vore overraska over kor god kontakt eg har kunne hatt heim dette året. Teppeseljaren Demba var også innom på besøk.

26.01.2007:
Det var i dag ikkje så mykje arbeid å gjere for misjonen, så i dag var dagen for å rydde og organisere litt i leiligheita mi. Eg og hushjelpa mi tok rett og slett ei storreingjering. Elles har eg skaffa ei golvståande vifte, så no ligg forholda til rette for å site utandørs i den koselege hangaren min, sjølv når varmen tek til for fullt. Det kjem ei tid der varmen er slåande, med kanskje femti varmegrader og stor luftfuktigheit. Då hjelp det kanskje med ei vifte. Vidare har eg i dag brukt ein del tid saman med min gode nabo. Han kom i dag på døra med ei gåve til meg, og eg er redd denne gåva har kosta han skjorta. Bokstaveleg tala.

27.01.2007:
Førmiddagen i dag brukte eg saman med min gode venn Haruna og ein av vennane hans framføre tv-skjermen. Det er nemleg ikkje så uvanleg å fylgje med på fotball her nede heller, og dei dagane det er kamp, samlast folket heime hjå dei som har hatt råd til å investere i eit tv. Eg har med andre ord vore vitne til at Kamerun slo Nigeria 2-0. I dag har det vore varmt her, med ein temperatur på omtrent 35 grader, så no har eg fått ein liten forsmak på varmetida igjen. På kvelden i dag, vart det pizza- og settlerskveld heime hjå familien Bøe, noko som var utruleg triveleg.

28.01.2007:
Det er søndag. Gudstenesta gjekk for min del i dag føre seg i den sokalla CMCI-kykja her i Sévaré. Det var ei lita meinigheit, der til dømes hushjelpa mi brukar å halde til. Det var skikkeleg flott å oppleve varmen i den meinigheita! Ei meinigheit med ein slik gjennomgåande varme skal ein leite lenge etter, og då snakkar eg ikkje om dei 35 varmegradene som var i dag. Nei, eg snakkar om den mellommennesklege varmen, som burde vere ei sjølvfølgje i alle meinigheiter. Då den tre timar lange gudstenesta var over, venta vi ein times tid, før kvinnene i kyrkjelyden diska opp med eit godt måltid mat. Etter ein flott dag med denne meinigheita, vendte eg vegen heim. Hushjelpa mi Matthieu og den vesle guten hans, vart med heim ein liten tur for ein liten prat i den nye hangaren min. Eg følte meg som ein skikkeleg bestefar då eg spanderte drops på den vesle guten hans som leika seg på det solvarme golvet i den nye hangaren min. Nokre drops og ein tiggar seinare, trekkte eg inn i leiligheita mi for å arbeide litt. Eg måtte mellom anna lage pakkeliste til familia mi som kjem på tur i midten av februar, noko eg sjølvsagt gler meg skikkeleg til. Korleis resten av kvelden no blir disponert, er litt vanskeleg å seie, men mykje tyder på nokre pratar over Skype og litt lesing av bok med lys frå ein oljelampe.

29.01.2007:
I dag såg eg kor herleg livet kan være. Eg skulle fylgje eit av barna i barnehagen til ei av misjonærfamiliene. Då vi gjekk ute i gata, møtte vi nokre tobabar (kvite). Då vi traff dei, lurte eg på kva dei tenkte eg dreiv med. Eg gjekk saman med ein liten gut, som forøvrig hadde ein gul ballong med seg, gjennom ei vanleg gate i eit byggjefelt i Afrika. Det er ikkje lett å gjengi situasjonen, men det var som om det var henta ut i frå ein litt sær film med magiske øyeblikk frå livet. Etter ei påtrengt middagskvild, vart det speling av ludu i nokre timar. Vi drakk også litt te sjølvsagt. Så var dagen over.

31.01.2007:
For ein utruleg slapp dag det har vore i dag! Det er ikkje alle dagane her som er fylte av overskot, spesielt ikkje no når varmen kjem tilbake. Men det er deilig. Eg har i det minste fått reservert plass på hotell til familia kjem på besøk, så eg har ikkje kasta bort dagen heilt. Men her kjem utvilsomt dagens store øyeblikk: Med den vesle 50 kubikks mopeden min, køyrte eg ei dansk gammal dame som truleg veg godt over 100 kilo gjennom min nye heimby. Når vi veit at ein kvit person tiltrekk seg mykje merksemd åleine, kan du berre tenkje deg korleis dette gjekk. Eg som syns det var sært då eg hadde på ein femtiårig mannleg tyskar på bagasjebrettet i si tid… Under ser du biletet av mopeden min. I tillegg vart det ei kjempeflott samling hjå familien Bøe på kvelden, då vi skulle ha bibelgruppe. I dag var det til og med på norsk.

01.12.2006:
Spør du meg, er det sprøtt at vi allereie har kome til desember! Det virkar ikkje som det er så lenge sidan eg kom til Mali! Dette støttar teorien min om at tida akselrerer proposjonalt med alderen. Uansett. Ein ting som ikkje jobbar like kjappt som tida i desse dagar, er imunforsvaret mitt. Eg har enno ikkje blitt frisk, så eg har disponert nok ein dag på soveromet. Hadde ei lita periode midt på dag det såg ut til at eg skulle bli betre, men i skrivande stund sit eg i Mali med fleezeklede, 38,6 i feber og frys. Det høyrest heilt omvendt ut.

03.12.2006:
Det er i dag første søndag i advent. Eg ligg rett ut med malaria og har ikkje ei kjensle i det heile av at jula nærmar seg. Med andre ord har eg valt å utsetje adventsfeiringa til neste veke. Kanskje. Det einaste eg kan rapportere om av aktivitet i dag er ein tur til legen, for i dag har eg absolutt ikkje vore i bra form. Var faktisk så dårleg at det kunne blitt aktuelt med intravenøst, men den løysinga gjekk vi bort i frå, noko eg trur var like greit. Men i dag skal eg trekkje tilbake alt eg kan ha sagt om at malaria er gøy. Tru meg på det.

05.12.2006:
Ut på dagen i dag kjente eg meg faktisk frisk som ein fisk. Greit det for min del etter å leie rett ut i seks dagar. Med ein gong eg kjente meg i fin nok form til å stå opp og gå, sette eg sjølvsagt i gong å vaske ned leiligheita mi. Sjølv om eg burde halde meg heilt i ro i dag også, var det berre så utruleg herlig å vere i aktivitet igjen! Under ser du korleis eg såg ut på håret etter å ha vore sengeliggande i seks dagar.

06.12.2006:
I dag var det duka for offesiell seremoni for omskjærarkvinnene i området. Misjonsarbeidet her har vore ein viktig støtte-spelar i eit så godt som heilt vellukka haldningsskapande arbeid mot omskjæring av kvinner. Eg hadde aldri venta at eg nokon gong skulle delta på ein slik seremoni, men eg var altså tilstades. Det var faktisk flott å vere tilstades, for sjølv om eg ikkje forstod så mykje av språket der, kunne eg lese på stemninga at dette var eit vellukka opplegg. Det er alltid ei god kjensle når eg kjenner at misjonsarbeidet her berer frukt, for det gjer meg viss om at eg ikkje legg ned energi i eit dødfødt arbeid, men at eg snarare er ein viktig del av det heile. Det er ei god kjensle.

07.12.2006:
Klokka halv seks i dagtidleg sette eg og tre kollegaer kursen mot Douentza. Der skal det vere strategimøte for misjons-arbeidet her, og då må vi “flytte” barnehagen dit slik at misjonærane kan gjere det viktige arbeidet skikkeleg. Det var mykje spennande som skjedde i dag, men eg trur det mest gøyale var at eg i dag bestemte meg for korleis eg skal feire jula her i Mali. Det heile skal nemleg gå føre seg på ein kamelrygg på veg til Timbuktu. Ei meir spesiell julefeiring trur eg vi skal leite lenge etter. Det verste er at eg trur det heile blir veldig flott, for vi kjem vel ikkje nærare enn forteljinga om dei tre vise menn enn dette? Det heile skal eg oppleve saman med ekteparet Ryen, altså rektoren for skulen og fruen.

08.12.2006:
Barnehagen reiste i dag på utflukt ut i bushen. Eg og eittåringskollegaen min Sigurd, tok kvar sin firhjulstrekkar, fylte opp med barn og køyrte avgårde. Målet for det heile var eit stort sandbelagt område, altså ei kjempesandkasse! Kan det bli betre for barna? Og kan det bli betre for eittåringane? Det store stikkordet for dagen er iallfall sand, for ei lita stund etter barnehagen hadde kome tilbake frå tur, reiste vi avgårde for å finne ei sanddyne. Det var ei flott oppleving, for omlag heile kollegiet pluss ei tidlegare misjonærfamilie reiste, så vi var ein heil gjeng. På sanddyna drakk vi brus og slappa av, i tillegg til at vi utførte ein uforgløymeleg fotoscenanse. Ei skikkeleg kosestund med andre ord.

09.12.2006:
Kvart over fire i dag var det opp å stå, for målet for dagen i dag var å bestige Malis nest-høgste fjell. Denne toppen ligg 1080 meter over havet, noko som betyr at det blir ei fantastisk utsikt sidan det meste av området rundt (og resten av landet for den del) er flatt. I utgangspunktet burde eg ikkje gå på denne turen, for eg har nyleg har hatt malaria, og det er overhengande fare for å få tilbakefall, og i tillegg har eg eit dårleg kne som eigentleg ikkje er skikka for ein slik tur, men kva gjer ein vel ikkje for ein skikkeleg tur på fjellet? Nei, ingenting stoppar ein Sunnmøring når han får sjans til å gå i fjellet i eit paddeflatt land! Eg har jo gått på tre-dagars-tur i Tafjordfjella med ein ubevegeleg fot (sleit eit ligament i venstrekneet omlag ei veke før turen), så dette skulle eg klare. Så sjølv om det knasa godt i venstrekneet mitt underveis, fekk eg med meg ein alldeles flott fjelltur! Seinare på dagen var det duka for adventsgudsteneste med innslag av dei norske barna, noko som seier seg sjølv at det var ei triveleg samling. Eg hadde faktisk eit lite snev av julestemning eit øyeblikk. Kvelden avslutta vi med ei runde med Settlers, og at vi spelte i over ein time med ein terning som berre gjekk til tre skal eg ikkje seie noko om. Ikkje så rart stemninga til tider var litt amper fordi det aldri vart kasta ti, ellve og tolv.

10.12.2006:
Det var i dag duka for prøvekøyring av kamel. Det er greit å lære seg nokre teknikkar og gode råd før turen vi skal leggje ut på julaftan. Ja, vi skal faktisk styre kamelane sjølve. Etter denne turen kan eg konstatere at det ikkje lengre er tvil; det blir gnagsår i baken i juletider. Då vi skulle reise tilbake frå kamelturen, tok vi på haikarar. Dette var to fulanikvinner. Den eine kvinna hadde med seg ei levande høne og den andre ein slik kurv som dei berer på hovudet. I denne kurven var det sjølvsagt mjølk, og på første hump skvulpa mjølka over, så kvinnene bestemte seg for å ta beina fatt. Med andre ord hadde vi på haikarar i eit minutt, eller ei strekning på tretti meter om du vil. Kanskje like greit å sleppe å dele baksete med to fulanikvinner og ei høne? Etter denne heller sære utflukta for å ri litt på kamel, vart det ein tur til marknaden i Douentza. Det var i dag marknadsdag, så det var stappfullt av folk der som ville selgje alt dei kunne tjene pengar på. Slike situasjonar som å gå på ein slik marknad må opplevast, for det kan ikkje attgjevast med ord og bilete. Seinare på dagen køyrde eg tilbake til Sévaré saman med tre kollegaer, ei frå Finland og eit ektepar frå Nigeria. Då eg omsider kom heim, var det vannlekkasje som stod for døra. Vannkrana på badet mitt knakk, så vannspruten stod for å seie det mildt. Så då nokre lokale som hjalp til med å “tette” lekasja hadde gått, kunne eg slappe av litt etter ei rimeleg hektisk veke. Eg må seie at eg er stolt av å kunne ha hatt malaria og bestege den nest-høgste fjelltoppen i Mali på samme veke! For å vere ærleg, har berre dagen i dag vore innhaldsrik nok til å skrive ei lita bok.

12.12.2006:
I tillegg til ein heilt vanleg dag i barnehagen i dag, var det i dag duka for medarbeidarsamtale med direktøren for misjonsarbeidet her og representanten for Det Norske Misjonsselskap (NMS) som eg jobbar for. Det er fint med ein slik samtale, for då har vi sjans til å mellom anna kome med forslag til endringar for arbeidet er står i. Sjølv tenkjer eg at det er fint å kunne vere med å leggje til rette for eittåringane som kjem etter meg, men også for å gjere min eigen arbeids-situasjon så god som mogleg.

13.12.2006:
I dag er det den sokalla Luciadagen. På denne dagen har familia vår brukt å samlast til familieselskap i Ulsteinvik for å feire farmor sin bursdag. Dessverre lever ikkje farmor lengre, men dersom ho hadde levd, hadde ho blitt 100 år i dag. Men tradisjonen med familieselskap har vi teke vare på, sjølv om vi ikkje akkurat tviheld på Luciadagen. Uansett. I dag reiste eg til ein landsby som heiter Konza, saman med to av misjonærane som jobbar her. Grunnen til at vi reiste dit var at vi skulle hente nokre kuer, men desse kuene var sjølvsagt borte. Vi kan likevel trøyste oss med at vi fekk oss ein fint tur. Det er uansett fint å få bli litt betre kjent med misjonærane her, for det er hyggelege folk det er snakk om. I tillegg har eg sett ei ku med dei største horna eg har sett i heile mitt liv!

14.12.2006:
Etter ein relativt kort dag i Konza, reiste vi tilbake til Sévaré, og eg rakk akkurat å rydde litt i leiligheita før eg fekk besøk av Sigurd. På kvelden var det møte der vi tok opp aktuelle saker, etterfulgt av ei hyggestund etterpå. Ei gruppe frå Ravinala (eit reiseselskap) som var her tidlegare, hadde teke med seg ein del norsk mat, så vi kosa oss med diverse norsk kjøtpålegg, brunost og anna. Ja, eg fekk til og med meg ein brunost heim, så no ser det ut til at det kan bli litt variasjon i matvegen også. Her i Sévaré kan vi ikkje akkurat skryte av moglegheit for stor variasjon når det gjeld pålegg til brødskiva, så dette var på sin plass.

15.12.2006:
Kokkekunnskapane mine er kanskje ikkje så mykje å skryte av, men her i Mali er eg i den situasjonen at eg må lage maten min sjølv tre til fire dagar i veka. Eg har derfor fått litt oppfrisking av ferdigheitene mine ved kjøkkenbenken dette året. Min kjære eittåringskollega ligg nok eit relativt stort hakk framføre meg i matlaging (du kan takke meg seinare for dette Sigurd), men i dag fekk eg skryt av han for maten eg laga. På middagsmenyen i dag stod det Biff Stroganoff, og denne vart sjølvsagt laga frå grunnen av. Grunnen til at eg skriv dette, er at eg håpar det kan føre til ein velkomst-komité av hylande kvinner med flagg når eg kjem tilbake til Noreg i starten av juni neste år. Men det blir betre enn dette. På kvelden laga eg og Sigurd ein skikkeleg heimelaga pizza med mykje kjøt og andre godbitar på. Denne nytte vi medan vi såg Team Antonsen på storskjerm i stova mi. Vi lånte prosjektoren til skulen, for eg har ikkje TV her. Eg må innrømme at det er til tider herleg å vere skikkeleg norsk…

16.12.2006:
Eg og Sigurd tenkte at “det er i grunnen lenge sidan vi har vore på rånetur i bushen”, så vi lånte oss ein LandCruiser av det gamle slaget og køyrde avgårde. På kvelden skulle vi skeie skikkeleg ut, for det var laurdagskveld, så då spretta vi ein pakke med “Toro Kremet Blomkål- og Brokkolisuppe”. Snakk om utskeiing! I tillegg såg vi den andre Team Antonsen filmen, så dette må vel reknast for å vere den helga vi har skeia mest ut dette året?

17.12.2006:
Det er søndag, og i dag gjekk turen til ei meinigheit eg ikkje har vore innom før medan det har vore gudsteneste der, så det vart ei fin oppleving. Eg synest det er spennande å sjå skilnadane på meinigheitene her i Mali, og kanskje til og med samanlikne med norske meinigheiter. Det er ofte mange fellestrekk å sjå faktisk. I denne meinigheita var det mange mennesker, og eg var ikkje klar over at det finns så mange kristne her i byen. Så det var oppløftande. Etter denne gudstenesta, var det duka for middag med fulanimeinigheita, meinigheita som må reknast for å vere ein knopp av misjonsarbeidet her. Etter dette reiste Sigurd, og då vart det storvask av leiligheita mi. Det er mykje støv her i Mali, så det er greit med litt reinhald innimellom. Kvelden avslutta eg saman med ein del av kollegiet som åt kveldsmat på eit hotell som ligg like ved plassen eg bur. Årsaka til denne samlinga var at vi skulle ta skikkeleg farvel med Svein Ragnvald Tjora – ein triveleg mann som har vore her og komt med flotte og viktige innspel til misjonsarbeidet her.

19.12.2006:
Denne dagen har vore relativt fullpakka. Først var det barnehage, og etter det var det arbeid i radiostudioet. Resten av kvelden brukte eg på å skrive e-postar, for eg har omtrent ikkje fått svart på nokre av mailane eg har fått i heile desember. Det har med andre ord vore ein relativt fullpakka månad. Det er fem dagar til jul, men det merkast ikkje. Det er sikkert like greit, for julefeiringa kan eg klare meg utan eit år. Det viktigste med jula er at vi blir minna om at Jesus kom til jorda som menneske så han kunne ta på seg straffa for våre synder så vi kan bli frelste.

20.12.2006:
Også i dag har det vore relativt mykje på programmet. I dag har eg mellom anna hjelpt skulen med eit musikkinnslag dei skal ha på juleavslutninga, jobba i studioet, gått på markedet, hatt middagsbesøk, arbeida med heimesidene mine, slått av ein god prat med portvakta. Etter planen skulle eg også ha franskkurs, men læraren dukka ikkje opp. Etter det skulle Isaac Ghindou (han som jobbar som dagvakt der eg bur) klippe meg. Eg har enno ikkje klippt meg medan eg har budd her i Mali, så eg har etterkvart fått litt langt hår, men det vart dessverre ikkje tid til eit klipp i dag, så dette drøyar vi til fredag. Men eg fekk om ikkje anna sjå saksa han skal bruke – eit heilt vanleg papirsaks som ikkje bit så godt. Eg trur forresten ikkje at Isaac har klippt nokon før. Så eg blir truleg skamklippt til jul, men det gjer ikkje så mykje, for i dag har eg kjøpt meg turban som eg skal ha på kamelturen til Timbuktu.

21.12.2006:
I dag hadde vi avslutning i barnehagen, med barnekino og litt godteri, så vi fekk ei flott avslutning på første halvår i barnehagen her i Sévaré. Etter denne heller behagelege dagen i barnehagen, med barn som så smått gledar seg til jul, gjekk vegen til ekteparet Ryen for eit lite middagsbesøk. Det er dei eg skal reise saman med til Timbuktu. I tillegg var Arla der, den finske misjonæren eg gløymde å lime julekrubba til. Så i år har ho ikkje julekrubbe, denne innretninga som er noko av det næraste vi kjem julestemning her til lands. Etter ein god middag, var gjekk eg og Jostein ut i hagen ein liten tur for eit lite slag med bordtennis, for no er bordtennisbordet deira kome på plass. Så no er tordagsaktiviteten på plass. Seinare på dagen vart det nok ein tur på marknaden, denne gongen for å finne vannkanner til kamelturen og andre utflukter. Her til lands er det alltid viktig å ta med ekstra vatn, for skulle vi gå tom er det ikkje berre å finne ein rennande bekk eller eit lite tjern for å seie det slik.

22.12.2006:
Når det nærmar seg jul er det på sin plass med ulike avslutningar. I dag var det Den Norske Skulen (DNS) sin tur, så dei stilte opp med eit flott program for foreldra som hadde møtt opp. Mi oppgåve var å klimpre litt på gitaren og stemme i på julesongane. Det gjekk greit å stemme i songen, men er det fleire enn meg som har vanskar med å fullføre julesongane utan å få probelm med tekstane underveis? Eg er heldigvis flink til å mime, men det spørs om vi må starte ein liten klubb for oss som er usikre på julesongane. Eg har ei kjensle av at vi er ein rimeleg stor gjeng. Vi får trøyste oss med at det finns mange som ikkje veit kvifor vi feirar jul eingong, så heilt håplause er vi ikkje.

23.12.2006:
Veslejulaftan er her, og mange er heilt klare for å ta til med julefeiringa. Noko seier meg at enno fleire stressar med å bli ferdige. Eg ser det så klart føre meg, denne familia som småkranglar litt fordi dei er ueinige om korleis juletreet skal pyntast. Komplikasjonane er mange: Skal dei norske flagga henge eller snurrast rundt? Skal det i det heile vere norske flagg på treet? Når dei er ferdige, er det sikkert ein eller annan som klarer å velte juletreet. Kanskje manglar juletrefoten eit bein og ei av pærene i juletrelysa er kaputt slik at ingen av lysa vil virke. Og så vidare. Eg har ingen julepynt, så det er så greit. Dagen i dag brukte eg til å pakke og gjere klart alt kamelturen, og ikkje minst reise til Douentza, staden vi skal reise frå. På kvelden hadde eg og ekteparet Ryen ei triveleg stund saman, prega av mykje latter og god stemning. Så med rette stemninga på plass skulle vel alt liggje godt til rette for ein 200 kilometer lang kameltur.

24.12.2006:
Den store dagen kom i år også, men i år vart den ein smule annleis enn eg er van med. Dette vart mi første jul eg ikkje feira saman med familia i Fosnavåg. Nei, i år fann julefeiringa stad i bushen saman med eit ektepar frå Oslo, to touaregar (eit folkeslag i Mali) og fem kamelar. Rart. Sidan vi måtte pakke med oss så lite som råd på denne turen, valte eg å utsetje julefeiringa til eg kjem tilbake til Sévaré i staden for å ta med pakkane ut i øydemarka. I tillegg er det greit å ha nokre marsipansjokoladar i kjøleskapet som lokkar meg heim når gribbane flyg i sirkel rundt meg og siklar etter eg har gått tom for vatn og mat ute i ørkenbeltet til Sahara. Det var ikkje mykje som minna om ei julefeiring eg er vant med i år, men ei triveleg stund med opplesing av juleevangeliet, lakrisbåtar, bål og eit telys vart det iallfall. Du kan lese meir om denne kamelturen og julefeiringa mi. Då gjenstår det berre å seie at eg ønskjer dykk alle ei velsigna julehøgtid!

25.12.2006:
Første juledag starta og slutta i bushen, på veg til Timbuktu med kamel. I første runde kan dette høyrest ut som ein svært lite gjennomtenkt måte å feire jul på, men du skulle berre visst kor herleg det er å ta livet heilt med ro på kamelryggen og tenkje på alt mellom himmel og jord. Berre tanken på at familia og vennane mine heime i Noreg har det bra er jul nok for meg.

28.12.2006:
Etter fire og eit halvt døger i bushen på kamelar og stråmatter, har dei tre vise menn (André, Jostein og Randi) nådd fram tilden sagnomsuste byen Timbuktu. Sjølv syntest eg nesten at det var litt trist, for dette var ei kjempeoppleving! Ja, det var faktisk så flott at vi begynte å snakke om at det kunne vore kult å ta kamel tilbake også. Uansett. Då vi kom fram til Timbuktu reiste vi ut av byen for å finne familien Vatne som holdt til på ein liten touaregleir. Dette var ein slags liten leir som skal vise korleis folket som tilhøyrer den sokalla Touareg-stammen lever. Der vart det ei koseleg stund med heilgrilla sau og coscous og mykje god prat. Kan nemne at vi no snakkar om at vi oppheld oss i eit område omgitt av store sanddyner. Vi fekk også litt underhaldning frå lokale kvinner som sang og lokale menn som dansa for oss, så dette vart ei spesiell oppleving. Best av alt: Vi fann mannen på framsida av OnePlanet-reisehandboka!

29.12.2006:
Etter ein svært etterlengta dusj, var det tid for omvisning i Timbuktu. Ein heller stressa og småamper guide viste oss rundt i byen. På førehand hadde eg ingen forventningar til Timbuktu, for eg hadde blitt fortalt at det ikkje var så mykje spesielt med byen, men eg kan stadfeste at byen kan by på ein del ting andre byar her i Mali ikkje har. Det er mellom anna mykje spennande historie knytta til denne byen, som til dømes historier om menn som i farne tider prøvde å ta seg inn i byen, men som måtte bøte med livet. Det går også rykter om at denne byen har vore gullbelagt og så vidare. Det var uansett spesielt å gå rundt i denne byen, for gatene var dekte av fin sand, slik vi finn på flotte badestrender. Det beste er at vi faktisk klarte å bli nedspruta med vatn av ein passerande bil. Eg reknar med dette måtte være den einaste sølepytten i heile byen. Det var omtrent berre denne korte omvisninga og dusjen vi rakk å få gjort unna i sjølve Timbuktu før vi fann ut at vi ikkje kunne rekne med å få transport heim dagen etter. Grunnen er at det skal vere ein muslimsk fest i morgon, og på slike dagar kan det vere svært vanskeleg å finne ein bil å sitje på med. Vi måtte derfor hive oss rundt, pakke og kome oss avgårde. Etter planen skulle bilen gå klokka to, men bilen gjekk ikkje før nærare halv fem. Afrikansk tid med andre ord. Då vi hadde passert elva Niger med ei lita fergje, kom vi over nokre turistar som hadde køyrt seg fast der ein del av vegen gjekk under vatnet, så her vart det duka for ein liten redningsaksjon. Då denne redningsaksjonen, køyrte vi eit lite stykke før vi holdt på å køyre ned to-tre esel. Men det gjekk bra, og det gjorde resten av turen. Då vi ankom Douentza, gjekk vi eit stykke før vi kunne legge oss til å sove godt. Ein heftig dag.

30.12.2006:
Det var ikkje mange timane vi var i Douentza før vi reiste vidare til Sévaré, og eg må seie at det var litt godt å kome heim sjølv om vi har hatt ei kjempeflott reise. Etter å ha pakka ut og stelt litt i stand leiligheita, var det duka for ei lita julefeiring for meg sjølv. Eg har nemleg utsett julaftan til i dag i år, for det er ikkje så lett å feire tradisjonell jul på ein kamel eller på ei stråmatte i bushen. Så opning av gåver, spising av julemarsipan og det andre som kunne minne om jul vart flytta til i dag mellom klokka 18:00 og 19:00. Etter det tok eg meg ein tur på internett for å snakke med familia på Skype, for er det noko som minner om jul, så er det familia.

31.12.2006:
Så utruleg rart! No har vi kome til den siste dagen i 2006, og vi er klare til å gå inn i eit nytt år. Sjølv har eg hatt eit innhaldsrikt år, både på godt og vondt, og eg takkar Gud for alt det han har gjeve meg. No står vi med eit nytt år framføre oss, men vi kan ikkje sjå kva som kjem oss i mot. Dagane må vi forme sjølve, eller eventuelt la oss bli forma av. Gud har iallfall ein plan med oss alle, og eg håpar alle som les dette er opne for å følgje den planen. Gud er størst av alt.
Med desse orda ønskjer eg alle saman eit godt nyttår. Måtte Gud velsigne dykk rikt alle saman.

01.11.2006:
Det høyrest kanskje ut som sørgjeleg bruk av tida når eg er i Mali, men i dag har eg rett og slett brukt fritida mi framfor dataskjermen. Eg har i dag fått kome godt i gong med arbeidet med idébanken som eg held på å lage. I tillegg har eg lasta ned litt musikk, noko eg i prinsippet er motstandar av, men eg har sjølvsagt lagt igjen all musikken min i Noreg. Eg rakk å leggje inn litt musikk på den nyformaterte dataen før eg reiste, men det var dessverre ikkje meir enn at eg no kjenner at det er greit med litt meir variasjon. Så eg har ikkje så dårleg samvit av å være litt asosial på verdens mest sosiale kontinent. I tillegg er planen å vere her i eit år, så eg har mykje tid til å oppleve Mali, sjølv om tida går fort. Eg har elles vore på jobb, hatt middagsbesøk og (for ente gong) laga ein ny porsjon med yoghurt.

03.11.2006:
Huskar du Smurfehits? Etter denne arbeidsdagen har eg vanskar med å tenke på noko anna. Eg har i dag teke til å arbeide litt i radiostudioet som misjonen her (MELM) driv, og kassettkopiering er ein del av dette arbeidet. Spelaren vi kopierer kassettar med, har ein sokalla “hurtigopptaksfunksjon” som gjer at innhaldet på kassettbandet blir spelt av med litt over dobbel hastigheit enn vanleg. Med andre ord høyrest innhaldet på kassettane eg kopierer ut som ei god gammal skive med “Smurfehits”! Dette har eg høyrt på i nesten heile dag. I tillegg har eg laga etikettar til kassettar. Slikt arbeid kan høyrest kjedeleg ut, men eg storkosar meg i eige selskap, og på slike dagar får eg god tid til å tenkje på alt mellom himmel og jord. Då eg var ferdig med arbeidet i studioet, fekk eg besøk av Sigurd som heilt uanmeldt hadde kome til Sévaré. Ikkje så verst med litt sosilat fellesskap med ein jamaldrande normann igjen.

04.11.2006:
Saman med Sigurd og fire andre kollegaer frå misjonen eg jobbar for (MELM), har eg i dag vore med på lanseringa av Det Nye Testamentet (NT) på eit lokalt språk eg ikkje har kjennskap til. Seinare i november skal også MELM lansere si utgåve av NT på lokalspråket fulani, men i dag var det ikkje fulanispråket som skulle bli ei livsviktig bok rikare. Denne lanseringa av NT fann stad i ein landsby som heiter Kimparana, ein by som ligg omlag 300 kilometer borte frå Sévaré. Strekninga til den landsbyen har faktisk flotte vegar, så vi kunne trygt halde ei snittfart på 100 km/t, noko som betyr at vi la bak oss alle kilometerane på tre timar. Vi starta å køyre klokka 06:30, så då vi kom fram 09:30 vart vi henvist til kvar vår stol – bak scenen. Vi fekk med andre ord sitje på utstilling saman med dei ande “viktige” personane som hadde møtt opp. Der sat vi i fem og ein halv time utan pause, utan at eg forstod ikkje eit ord av det som vart sagt. Etter dette reiste vi heim. Det verste er at dette eigentleg ikkje var kjedeleg, men snarare ei flott utflukt med mange flotte inntrykk!

05.11.2006:
Dagen starta med gudsteneste i fulanimeinigheita. Stakkars kamerat som måtte site å oversetje til meg, for det var dessverre ikkje mykje hjelp i å få oversetjing frå fulani til fransk, for fransk er framleis eit vanskeleg språk for meg. Eg har enno ikkje kome i gong med språkkurset som eg i utgongspunktet burde hatt frå dag ein, så med ein gong vi snakkar om noko litt utanom det heilt daglegdagse, får eg store problem. For ikkje å snakke om dersom det blir snakka fransk i raskt tempo! Men sjølv om eg ikkje fekk mykje åndeleg føde, var det likevel flott å være tilstades på gudstenesta. Litt seinare på dagen kjøpte eg eit lokalt instrument som heiter balani. Dette er ein slags xylofon av tre og bambus. Kvelden brukte eg og Sigurd på å sjå film saman med ekteparet Ryen. Ein herleg dag.

07.11.2006:
Då eg var ferdig i barnehagen i dag, gjekk eg ein liten tur for å sjå på det nye radiostudioet misjonen her (MELM) held på å byggje. Bygget tek stadig form, og det kjem til å bli perfekt til sitt formål – pluss litt til. Medan eg stod der og betrakta byget, ringte Sigurd og sa at han hadde låst meg ute og reist avgårde med nøklane mine. Etter ei stund med venting, gjekk turen vidare til familien Bøe som hadde invitert dei to eittåringane heim på middag. Dette var sjølvsagt koseleg. Seinare på dagen gjekk turen til Mopti, for Sigurd måtte handle inn litt utstyr til leiligheita i Douentza osv. Dagen vart avslutta med ein prat av dei sjeldne saman med Sigurd, portvakten Luc (som for øyeblikket ikkje var på jobb) og Seydou. Seydou er ein kamerat som lagar tamtam-trommer. Praten handla rett og slett om kristenlivet. Det var godt å få ein så flott samtale med dei lokale, for utan språkkunnskapane til Sigurd er det ikkje snakk om å få til ein slik samtale med det vokabularet eg har.

08.11.2006:
Dette har vore ein roleg dag. Litt fordi Sigurd har reist tilbake til Douentza, og litt fordi eg ikkje har hatt noko særleg å arbeide med i dag. Har derfor brukt mykje tid saman med hushjelpa mi, vore på ein lengre tur med mopeden min og handla inn litt ting eg har bruk for på markedet. På markedet kjøpte eg mellom anna litt tøy som skal brukast til nye bukser og skjorter. Buksene eg brukar for tida er skremande likt pyjamasbukser, noko som er utruleg deilig å laffe rundt med! Det blir mykje “laffing” for å seie det slik. Det er fint. Det er ein rimeleg interessant prosess å få ein skreddar til å sy klede slik eg vil ha det, med det vesle vokabularet mitt. Men det fungerer, og det er det viktigste.

10.11.2006:
Det var i dag mellom anna duka for ein spelekveld med Settlers og pannekaker heime hos meg, saman med min gode kollega Laila og dei to tyske vennindene hennar. Det vart mykje pannekaker, vel og merke av god kvalitet, og vi hadde det utruleg hyggeleg. Ja, vi hadde det faktisk så gøy at vi gløymte å spele Settlers! Så oppstod det sterkaste øyeblikket så langt under opphaldet mitt i Mali. Det banka på døra. Eg tenkte det var vaktmannen som kom med litt nykokt te, så eg var snar å røyse meg og gå for å opne døra. Men då eg kom ut stod det ein gut der som eg ikkje kjente. Eg rekna med han kom for å tigge pengar, slik mange av dei vi ikkje kjenner gjer, men det viste seg faktisk at dette var ein muslimsk gutt som ønskte å bli kristen! Han spurte derfor om eg kunne tenkje meg å følgje han til gudsteneste på søndag. Dette vart eit sterkt øyeblikk for meg! Ein som vil bli kristen. Gjennom livet hans, kjem han aldri til å ta eit viktigare valg, for det er det det heile handlar om! Eg gler meg til søndag, og eg håpar han dukkar opp…

11.11.2006:
I kveld var det duka for ein aldri så liten “kosekveld” heime hos familien Ryen. Der fyrte vi bål, prata, åt god mat og klimpra litt på gitar. Det er neppe nødvendig å seie at dette var ei koseleg stund! Elles har eg brukt dagen på å arbeide litt med diverse arbeid eg skulle ha gjort sidan onsdag. Eg fekk i tillegg heim mopeden min frå service i dag, så no kan det bli fleire utflukter på meg på ettermiddagane.

12.11.2006:
Dette var dagen Gud velsigna meg med å få lov til å “geleide” ein ung muslimsk gut til fulanimeinigheita misjonen driv. Berre reint fysisk vel og merke, for med denne guten er det Gud sjølv som har handla. Det å få sjå denne muslimske guten gå til kyrkje, vart ei stor oppleving for meg. Eg har elles køyrt moped med ein eldre tysk mann på bagasjebrettet i dag. Lova han i samme slengen å ta eit lynkurs i mopedkøyring i morgon. Eg trur han nemnde noko om at han aldri har køyrt moped før, så det kan bli spennande. Skulle elles hente kleda eg bestilte tidlegare i veka på markedet i dag, men dei var dessverre ikkje ferdige. Så då har vi eit oppdragi etter jobb i morgon også.

13.11.2006:
I dag har eg lova ein gjeng gutar frå byen her å sende ein container med kvinner frå Noreg til dei. Pluss nokre mobiltelefonar. Desse gutane vart glade og spanderte ein kopp te. Så dersom du er kvinne mellom 15 til 30 år og er i besittelse av ein mobiltelefon, er du kvalifisert.

14.11.2006:
Kaptein Sabeltann har fått ein eigen leik i dag. Då eg skulle planleggje gymtime for barnehagen og 2.klasse i gårkveld, var eg heilt tom for idéar, så eg bestemte meg for å dikte ein i farta når gymtimen tek til i morgon. Altså i dag. Dette enda med at den sokalla “Kaptein Sabeltann leiken” er no oppfunnen! I Mali av alle plassar. Så no har eg fått inn ein ekstra leik i idébanken eg held på å lage. Elles kan eg nemne at eg har turt å prøve kleda eg henta på markedet i går. Eg ser no derfor ut som eit fly som har krasja med ein sebra dersom du skulle lure. Legg sikkert ut eit bilde etter kvart.
I tillegg har eg i dag teikna ny logo til heimesidene mine, og eg kjem også til å nytte denne på ungkarsposten.com – nettstaden eg og min gode kamerat Sveinar skal lansere i morgon. Dette gled vi oss til.

15.11.2006:
For å starte med det aller viktigste først, må eg nemne at mi kjære søster har bursdag i dag! Gratulerer så mykje med dagen Birgitte! Dette er stort, men det sluttar ikkje her skal du vite. I dag lanserte nemleg eg og min gode venn Sveinar Rødne første utkast av den nye nettsida for “menn med litt ekstra hjarterom”, nemleg Ungkarsposten! Så langt er ikkje sidene så mykje å skryte av, men vi satsar på at vi får jobba litt med dei med tida. Dagens tredje-største hending er at eg i dag har kome i gong med litt fransk-undervisning! Eg er med andre ord tilbake på skulebenken, som eit tillegg til livets skule. På eit fem-timars møte som gjekk føre seg på fransk i dag, kjente eg at eit språkkurs er på sin plass no. Er det ein ting eg skulle ønskje var annleis no, var det at eg kunne meir fransk.

16.11.2006:
Det er torsdag i dag. Det er dagen utan noko særleg fritid, for då er programmet stort sett fullstappa. Etter opplegget i barnehagen var ferdig i dag, vart eg verande att litt for å vaske ned og ommøblere litt i barnehagen. Det er godt å friske opp litt omgivnadane. Då den jobben var gjort, vart det tradisjonen tru duka for middag hjå familien Ryen, med påfølgjande kaffekos etterpå. Desse stundene set eg stor pris på. Turen gjekk så vidare for å leggje forholda til rette for å vidareføre den omdiskuterte uvana mi – å drikke brus. Med andre ord vart det i dag, nok ein gong, kjøpt inn ei kasse brus. Eg oppdaga også til min store skrekk at eg hadde gløymt ei glas-cola i frysaren. Etter dette, vart det litt aktivitet saman med barna her, etterfulgt av eit møte for å få diskutere nødvendige ting knytta til misjonsarbeidet her. Så var den dagen omme.

17.11.2006:
Etter å brukt føremiddagen på å ordne ein del praktiske ting, la eg og ein gjeng på ni personar ut på tur. Det heile var i grunnen litt absurd, for det overordna målet med turen var å sjå tusenvis av kuer krysse ei elv! For å få med oss denne elvekryssinga, reiste vi i dag 10 timar med ein lang og smal båt som kallast “pinass”. Under denne turen vart det sjølvsagt drøfta titt og ofte kva syn som venta oss når den store serverdigheita tek til i morgon. Då vi kom fram dit elvekryssinga skulle vere, ved eit av Nigers beste krysningspunkt for kuer vél og merke, slo vi opp ei liten camp.

18.11.2006:
Den store dagen då tusenvis av kuer skal krysse ei elv er komen! Spørsmåla er mange: Vil alle kuene kome seg over elva i live? Kan kuer i det heile tatt symje? Kjem Niger til å flomme av mjølk? Vil kuene konkurrere innbyrdes om å kome seg over først? Gjett om eg kjem til å skrive meir om dette på lesestoffsidene! Iallfall. Som om vi ikkje hadde sett nok kuer for i dag, etter å ha fulgt nøye med på dei symjande kuene, slo vi etter ein fem timar lang båttur leir like ved ein stor kuflokk. Ved denne enorme kuflokken, grilla vi bål, spelte gitar, drakk kakao som sjølvsagt var laga av nytappa kumjølk og delte ut “Vårt Land” (kristen dagsavis) til lokale barn. Dette vart barna glade for, ikkje nødvendigvis fordi dei fekk godt lesestoff i hende, men fordi no har dei fått seg nytt omslags-papir til bøkene sine. Eller noko anna utruleg dei klarer å bruke avisa til. Det er iallfall sikkert at avisene ikkje blir kasta i søpla for å seie det slik. Då vi tok kveld, la eg og nokre av dei andre oss til å sove utan myggnett. Det burde vi ikkje gjort.

19.11.2006:
I dag vart det gudsteneste utanom det vanlege. Vi som reiste på tur saman, laga vår eiga lita gudsteneste ved Nigers vannkant. Dette vart ei flott samling, og eg syntest det heile vart eit sterkt øyeblikk, for rundt oss samla det seg sjølvsagt mange lokale folk som ville sjå kva vi dreiv med. Det vart ei påminning til meg om at det er framleis mange som ikkje har fått høyrt det herlege evangeliet. Etter gudstenesta, pakka vi saman sakene og reiste heim. På kvelden gjorde eg eit forsøk å telje alle myggstikka eg hadde fått dei to føregåande netene etter å ha sove utan myggnetting. Eg kom ut av teljinga då eg kom til 63, berre i ansiktet.

20.11.2006:
Kugalskapen er over, og kvardagen har teke til å kome attende. Om dagen i dager det ikkje så mykje meir å seie enn at den har vore rimeleg tettpakka. Det heile starta med den kanskje hittil beste dagen i barnehagen til no! Elles hadde ein av elevane på skulen bursdag i dag, så eg lot han få måle ein blå prikk på alle myggstikka eg hadde fått i ansiktet etter å ha sove utandørs utan myggnetting i helga. Det heile enda med 66 prikkar. Eller 66 malariamyggstikk om du vil. Det vart seinare ein tur til marknaden, der eg brukte ein time på å vente på at skreddaren skulle sy ferdig kleda som “ikkje var ferdige likevel”. Eg kjøpte også ein del frukt, som eg seinare brukte til eit lite eksperiment som enda med noko av det beste eg nokon gong har smakt. Dagen avslutta eg som barnevakt.

21.11.2006:
Det er litt flaut å seie det, men i dag klarte eg å sove middag i 3,5 timar. Så med andre ord er det ikkje så mykje meir å seie om denne dagen så langt, men eg må etterkvart ein liten tur på internett. Og så må eg rydde litt i leiligheita, for i morgon kjem Sigurd attende frå Douentza. Han blir her truleg til over helga, så resten av denne veka blir nok relativt aktiv. Veka blir ikkje så aktiv berre fordi Sigurd kjem, men fordi misjonen eg jobbar for her (MELM) skal lansere Det Nye Testamentet på fulani på søndag! Dette er ei stor hending som er eit privilegium å få vere med på!

22.11.2006:
Førmiddagen i dag brukte eg rett og slett på å rydde og organisere i tinga og papira mine. Når vi er norske, er ikkje papirarbeid til å unngå, heller ikkje i Mali. Og materielle ting kjem vi alltid til å ha av i overflod heilt til vi gir avkall på det. Det er fint å ha litt orden på saker og ting, og sidan Sigurd skulle kome i dag, var det ekstra greit å rydde opp litt. På kvelden hadde vi eit lite “innføringskurs” i den kulturen vi lever i, så det vart ei interessant samling.

24.11.2006:
Sigurd hjelpte til i barnehagen i dag, og det var greit, for i dag var vi sju barn der. I utgangspunktet skulle vi være ti, men det har vi for små lokale til for at det skal vere fornuftig. I høve lanseringa av Det Nye Testamentet på fulani er det litt ekstra opplegg her for tida med påfylgjande ekstra folk. Så då blir det større barnehage enn vanleg. Ettermiddagen brukte vi på å spise middag saman med ein del av dei andre misjonærane, og slappe av. Då kvelden kom, var det duka for nokre slag kortspel og prating saman med dei to “eittåringane frå Bamako” som heiter Hans-Kristian og Sveinung. Eg har forresten lagt ut lenke til bloggen deira no, så du kan lese meir om kva dei driv med her i Mali der.

25.11.2006:
Denne dagen skulle starte med ein tur til Stettefatet, eit område med mange store steinar med utrulege fasongar, men eg valte å halde meg heime. Grunnen var enkelt og greit at magen min og eg ikkje snakka samme språk denne dagen. Likevel vart det ein aktiv dag i dag også, så med ein gong dei andre kom tilbake frå tur, vart det restaurantbesøk. Det er faktisk nærare ti norske ungdomar i området her no i høve lanseringa av Det Nye Testamentet, og det er kjekt med litt kontakt med nordmenn inn i mellom, så når vi samlast blir det som regel gøyale samkomstar. Etter litt avslapping etter dette, var det klart for bålkos heime hjå familien Ryen. Det er neppe nødvendig å seie at det var koseleg. Utover dette er det i grunnen berre snakk om avslapping, kortspel, mindre førebuingar til morgondagen og så vidare.

26.11.2006:
Dette er utan tvil ein av dei viktigste dagane for misjonsarbeidet her i Mali til no, om ikkje den viktigste. Det var nemleg i dag duka for lansering av Det Nye Testamentet (NT) på fulani. Ei slik hending skjer berre ein gong for kvart språk, og bak det heile ligg ein lang og krevjande prosess. Oversetjinga av Det Nye Testamentet på fulani har teke over 20 år! Dagen i dag starta med ei storstilt gudsteneste, og det var mange personar tilstades. Seinare på dagen var det duka for middag på Motel Sévaré, staden der heile opplegget holdt hus. Så tok sjølve seremonien til. Vi som var tilstades kunne få med oss flotte innslag av talar, sang, dans og musikk. Det heile vart ein godt gjennomført og minnerik seremoni som misjonen her (MELM) kan vere stolte av! Kvelden avslutta eg saman med ein gjeng på heile ti norske ungdomar, der vi mellom anna flira oss i hel, sang lovsongar og generelt kosa oss saman.

27.11.2006:
I dag leikte eg monster i barnehagen…

29.11.2006:
Dagen i dag starta med eit møte som gjekk føre seg på fransk, så eg prøvde febrilsk å henge med på lasset, men er redd eg hang etter i eit lang tau på rulleskøyter. Desse møta, som forøvrig kallast Equipemøter (teammøte), er møter der det blir teke opp aktuelle saker rundt misjonsarbeidet. Hadde eg kunna språket, hadde nok dette vore svært interessante møter for meg. Litt seinare på dagen tok eg avskjed med Sigurd og nokre av dei andre misjonærane som måtte reise vidare til Douentza. Så tok det nokre timar, så vart eg sjuk. Plutseleg feber på 39,3 grader og frostanfall er mykje som tyder på malaria, så vi får sjå…

30.11.2006:
Litt bedre form i dag, men langt i frå frisk nok til å ha barnehage med sprell levande ungar, så i dag vart det mitt første sjukefråvær så langt i år. Dersom vi ser vekk frå ein tur til legen, har eg stort sett vore sengeliggjande i dag, så det har vore ein rimeleg innhaldslaus dag… Eit lys i kvardagen var då Isaac Guindou sa eg måtte kome ut ein tur, og der stod han med eit strykejarn og smilte. Eg flira, sa at det går greit, så gjekk eg og la meg att.

01.10.2006:
Kursen vart i dag sett til Ségou, ein by som ligg mellom Sévaré og hovudstaden Bamako. Denne byen ligg inntil elva Niger, og er eit viktig handelssentrum for den store jordbruksregionen her. Eg køyrte ein god del av vegen, og kan nok ein gong trygt konstatere at det er noko spesielt med å køyre bil i Afrika. Lange og rette strekningar i flatt landskap. Vi kom hit på ettermiddagen, så vi rakk akkurat å få sjå litt av byen før sola gjekk ned. Solnedgongen nytte vi frå ein liten pir ved elva, og det var eit nydeleg skue, sjølv om idyllen med jamne mellomrom vart avbroten av lokale selgarar. Det er ikkje lett å gjengi kor nydeleg det er når den store raude sola, lett kamuflert av små, blyge skyer, gøymer seg bak horisonten. Kvelden vidare brukte vi på å høyre utallige vitsar frå nokre av barna, spise eit godt måltid mat og til slutt ha ei hyggeleg stund i badebassenget på hotellet vi bur på. I morgon køyrer vi vidare til Bamako.

02.10.2006:
Å kome seg heilskinna til Bamako var dagens mål. Det klarte vi fint, sjølv om store delar av trafikken inn til byen blir stengt når det er rushtrafikk. Køyrefelta snur seg etter trafikken, så på ettermiddagen går trafikken ut av byen. Dette vart litt komplisert for oss, men fram kom vi. I Bamako var det duka for ei samling for alle dei norske misjonærane i Mali, frå fleire organisasjonar, og som nordmenn er det greit å ta inn på hotell i slike anledningar. Med andre ord var tida nok ein gong inne for å få litt turistfølelse. Under ser du eit typisk eksempel på ein parkeringsplass utanfor eit hotell der misjonærar møtast.

03.10.2006:
I dag var det duka for ekskursjon med skulen, og i dag var det dyreparken som stod på besøkslista. Vi har sikkert alle vore innom ein dyrepark og sett på dei fascinerande dyra, men i denne dyreparken fekk vi sjå noko som var ekstra fascinerande. I denne dyreparken var det tydelegvis greit at dyra holdt seg i bura sine i ei viss tid etter at døden hadde inntruffe. Dei hadde også plassert ein død sel i ein glasmonter, og den var halvspist av ulike dyr og bakteriar. Med andre ord var dette ein nokså sørgjeleg dyrepark, men der var ein del levande dyr også. Ei oppleving litt utanom det vanlege med andre ord. Etter ekskursjonen til denne sære dyreparken, bar det tilbake til hotellet for å ta ein dukkert saman med barna og dei andre vaksne i bassenget ved hotellet. Eg kan også nemne at det er to norske fruer som nesten er på eigen alder her, så det er hallelujastemning i meg no, for dette er lenge sidan eg har fått oppleve! Hehe! Noko seier meg at eg kjem til å vere på randen av desperat etter norske fruer når eg vender tilbake til Noreg. Mykje kan tyde på at eg må i militæret når eg kjem tilbake, så er det rart at eg nesten er pascifist?

05.10.2006:
Denne torsdagen var det på tide med litt skikkeleg eittåringsarbeid. På ettermiddagen hadde eg og Sigurd ansvar for underhaldning for heile familien, og vi arrangerte då den sokalla femti-leiken. Denne leiken fungerer nesten som ei blanding av stigespel og sporlaup, og eg kan trygt konstatere at det vart ei hyggeleg – og aktiv – samling for dei som deltok. Då eit av laga presenterte løysinga på eine oppgåva, som i dette tilfellet var å bjeffe melodien til “Alle Fugler”, tenkte eg følgjande: “Kva er det eg driv med? Eg er i Mali og får misjonærar til å bjeffe!”. Det er ikkje sjeldan eg får slike tankar, for det oppstår ofte underlege situasjonar. Seinare på kvelden hadde vi delekveld, og det vart ei flott samling! På denne samlinga fekk eg syngje og spele gitar, og eg kjende at det var fint å gjere noko eg kan! Hehe! Det vart også moglegheit for avslapping og bading ved hotellet, noko som er luksus på desse trakter!

07.10.2006:
Det er to ting å seie om denne dagen. Det første var at då vi i dag kom tilbake til Sévaré kjende eg på ei kjensle av å kome heim. Vi hadde hatt ei fantastisk veke i Bamako, så det var ikkje derfor det var så godt, men eg trur Gud har velsigna opphaldet mitt i Mali og gjev meg ei kjensle av at eg er der eg skal vere i år. Den andre tingen vi kan seie om denne dagen er at dette er truleg den siste dagen eg brukar snus! Etter om lag 7,5 års forbruk, vart det i dag bråstopp med denne uvana. Planen var å trappe ned forbruket, men det var eg for avhengig til, så eg valte å stoppe på den brutale måten. Tippar eg har nokre vanskelege veker i vente! Kan nemne at i tilfelle eg får store vanskar med å slutte med denne uvana, har eg litt snus (ei kule) i førstehjelpsskrinet mitt. Det syntest eg var ein fin plass.

08.10.2006:
Då var det søndag igjen. Denne dagen starta med fulani-gudsteneste, som forøvrig startar klokka ni om morgonen. Det er ikkje så mykje eg forstår, men det er viktig å være tilstades likevel. Etter gudstenesta var det internett som lokka mest, så då fekk eg kopla meg på mitt sosiale nettverk igjen. Det går stadig betre med det sosiale nettverket i Mali, men det er litt herleg å få skrive litt norsk og pleie kontakta med vennane i Noreg også! Litt ut på ettermiddagen var det duka for ein særs interessant konsert med eit lokalt band. Dette kan vi seie var afrikamusikk og afrikadans på sitt beste! Skulle gjerne hatt med filmkameraet mitt, men det er ikkje så gøy å gå rundt med slikt utstyr her. Kvelden vidare disponerte vi på ein restaurant, saman med fleire i kollegiet frå skulen. Nok ei morosam samling!

09.10.2006:
Etter ei flott veke på reise til Mali’s hovudstad, var det i dag på tide å gripe tak i kvardagen igjen! Det underlege var at eg ikkje har opplevd denne dagen som ein kvardag i det heile! Barnehagen gjekk eksepsjonelt bra i dag, og det var ikkje eit einaste tilfelle i dag der barna gjorde noko dei ikkje skulle! Dei var heilt fantastiske! Eg fekk også kjensla av å kunne kommunisere heilt greit med lokalbefolkninga i dag, utan store kommunikasjonsproblem. Gjennom å lese det eg skriv er det ikkje lett å forstå kva eg snakkar om, men eg trur Gud har hjelpt spesielt til i dag. Det er tydelegvis mange som er med meg i bønn, og tydelegvis ein som svarar på bønnene! Det går også relativt greit utan snus.

10.10.2006:
Det ser no ut til at dette blir natt nummer to i rekka med lite søvn. I går tenkte eg at det var på grunn av den maliske teen eg ikkje fekk sove. I dag lurer eg på om at det er fordi eg har blitt så opplagt etter å ha slutta med snus. Ikkje veit eg. Det har iallfall vore ein fin dag i dag, men ikkje noko spesielt som har skjedd bortsett frå at eg har fått meg ei tamtam-tromme som ein kompis har laga. Den har fin lyd, og eg drøymer om å oppleve å bli god på eit rytmeinstrument!

12.10.2006:
Denne tida etter regntida, er ein spesielt utsett for å få malaria, og mange av dei lokale vennene mine er smitta av denne sjukdomen. I dag er det også mykje som tyder på at også eg har blitt smitta. Eg har ikkje fått teke blodprøve, så eg veit det ikkje sikkert, men symptoma minner veldig. I tillegg er det vanleg å tenkje malaria med ein gong det er snakk om feber, så då termometeret viste 39,3 grader i går, var det berre å starte med malariakuren. Elles kan eg nemne at Sigurd reiste til Douentza i går, så frå no av må eg stort sett klare meg sjølv her i Sévaré. Det har vore eit privilegium å få bli kjent med Sigurd, og han har ofte vore til stor hjelp desse første vekene. Litt fordi han kan fransk, og litt fordi han har mykje å lære meg elles. Planen er faktisk å stikke på besøk til han i morgon, men med muleg malariadiagnose, ser det mørkt ut for den turen. Slik er livet.

13.10.2006:
Forma er ein del betre i dag enn i går, så malariakuren er tydelegvis til god hjelp. For slike som meg som har råd til medisin, er ikkje malaria så veldig farleg, men det er likevel ein sjukdom eg håpar på å ikkje bli særleg betre kjent med dette året for å seie det slik. Som du sikkert forstår, har eg holdt meg heime i dag, så det er ikkje så mykje nytt å dele.

16.10.2006:
Helga som har passert har i stor grad gått ut på å sove, lese, ete mat og pleie kontaktene i Norge ved hjelp av internett. Mange tenkjer nok at dette ikkje høyrer heime i Mali, men det kan eg ikkje vere heilt einig i. Så lenge det er noko som skjer i tillegg. At det høyrest slappt ut, skal eg ikkje anstrenge meg ein millimeter for å nekte på, for ei slapp helg har det absolutt vore. Då er det fint at vi har dagar som i dag som gir rom til å hente seg inn att! I barnehagen i dag hadde vi det utruleg koseleg, og då barnehagen var ferdig, var det ingen som var så veldig gira på å gå. Iallfall ikkje eg. Det er slik vi vil ha det! Etter å ha forklart barna at det finns ein dag i morgon med nye fargestiftar til, bar det ut på ein liten ekspedisjon med mopeden min! Etter denne turen skulle eg fortelje ein lokal venn at eg hadde vore på tur med mopeden, men det enda med at han trudde eg inviterte han på ein mopedtur! Så snart eg forstod det, tok det ikkje mange sekunda før eg sat klar på mopeden igjen, denne gongen med pasasjer på. Har tilbrakt ein del kilometer på mopeden i dag med andre ord! Dagen vidare gjekk med på å lese litt. Held på med ei spennande teologisk bok no, og den gir inspirasjon til å lese i Bibelen også. Gud jobbar med meg her nede for tida, for å seie det kort. Elles gjekk resten av kvelden med på å gjere eit forsøk på å reparere ein MP3-spelar til ein lokal venn. For dei som har råd, blir det meir og meir populært med slike elektriske ting.

17.10.2006:
Det er i dag to månadar sidan eg kom til Sévaré. I følgje “statistikken” skal eg bli deprimert om ein månad. Det virkar ikkje så sannsynleg spør du meg no, men det er viktig å være innstilt på at det vil kome tøffe tider. Men så langt er mi oppleving at trivselen blir betre og betre, kanskje spesielt fordi språket stadig utviklar seg og kontakta med dei lokale blir meir allsidig. I dag, køyrde eg ein ny tur med mopeden min for å sjå litt på livet, og i dag skulle turen gå til den vesle flyplassen som ligg her. Der hadde det akkurat landa eit lite småfly, så nokre av selgarane hadde sjølvsagt stilt seg opp utanfor. Som europear med kvit hud, har eg sjølvsagt ikkje hatt sjans til å unngå å bli kjent med desse selgarane, så det er stor stas når vi møtast. Elles kan eg nemne at eg tok på ein haikar på mopeden, men eg viste sjølvsagt ikkje korleis eg skulle spørje kvar han budde, så vi råna moped i ein halvtime, før eg køyrde heim med han på. Eg berre gav han litt pengar, takka for den flotte “guida” turen, og satsa på han vart nøgd. Det vart han. Etter denne heller bisarre turen, fekk eg besøk av en venn. Han hadde sjølvsagt med mobilen sin, og her i Mali er det kjempepopulert å spele av ringetonar! Dette vil eg sjølvsagt skrive litt om på lesestoff-sidene mine, for det kjem truleg til å gå meg på nervane om ei lita stund. Eg trudde eg var ferdig med dette då eg var konfirmert. Så dette har vore ein flott dag!

19.10.2006:
Dette var dagen det endeleg var duka for å kome seg til Douentza, landsbyen der Sigurd og nokre av dei andre kollegaane mine bor. Når det gjeld reising, gjer vi det slik at dersom det går ein bil ved ei eller anna anledning her, så hiver vi oss med på lasset. I dag var eg heldig og fekk plass i ein bil som skulle reise til Douentza like etter eg var ferdig i barnehagen. I den grad det er mogleg, brukar vi bilane som misjonen her (MELM) eig, for sikkerheita si skuld. Den lokale kollektivtransporten er eit kapittel for seg sjølv. Eg kjem truleg til å nytte den på returen dersom det let seg gjere. Turen til Douentza gjekk iallfall fint, sjølv om eg ikkje akkurat kunne sitje så behageleg, for plassen framme i midten er sjeldan ein god plass. Spesielt ikkje når det er to girspakar der du så gjerne skulle ha plassert beina. Det var med andre ord fint å kome fram. Etter ein elles så koseleg kveld, var det duka for å sove under open himmel. Aldri har eg sett ein klårare stjernehimmel enn her! Det er eit ubeskriveleg skue!

20.10.2006:
Etter ein flott frukost, med eit mykje betre brød enn det vi har i Sévaré, bar det ut i hagen for å arbeide litt. Sigurd har eit eige hus med stor hage, og i dag var det litt hagestell som stod på tapetet. Då vi stod der (i sola) i dei vél tretti varmegradene (i skuggen) og lempa stein frå ein mur vi hadde slått ned, oppdaga Sigurd til sin store skrekk noko som kunne minne og ein kjempestor edderkopp. Størrelsen var vel om lag fem centimeter i lengd og halvanna centimeter i breidda. Då har vi ikkje rekna med beina. Dette skulle vise seg å vere eit relativt farleg dyr som tilhøyrer skorpion-familien, og dette dyret vert kalla skorpionens tante. Etter å ha fått has på dette dyret, vart det ei lita vatnpause, etterfulgt av vidare arbeid. Dagen vidare gjekk mellom anna med til ein tur på markedet, og ikkje minst sjå den herlege TV-serien “Huset på prerien” under eit måltid med gode bollar med tunfisksalat. Ja, eg blir nok ein av dei som kjem til å spise sviskekompott når eg blir gammal…

21.10.2006:
Dette har vore ein slik dag du lurer på korleis de er mogleg å gjere så mykje i løpet av ein dag! Det er i dag laurdag, så det vart i kjent eittåringsstil lagt opp til ei lita utflukt. I dag vart det i første runde snakk om rånetur i terrenget. Med ein stor Toyota LandCruiser, som førøvrig er kjempesvær (bilen har drept to kuer, så vi kallar den “Slakter’n”), råna eg og Sigurd rundt i terrenget. Eg må seie at til og med for ein deltids drosjesjåfør, er det spesielt å køyre slalåm mellom busker på sand i opptil 80 kilometer i timen. Det er ei stor oppleving å sjå all den sanden kvervle opp bak bilen, og i mine tankar prøvar eg å nyte skuet frå fugleperspektiv. Etter denne turen, laga vi pizzadeig, for på kvelden skulle vi sjå film. Då deiga var ferdig og oppvasken i boks, bar det på ny ut på tur i terrenget med den svære firhjulstrekkaren. Denne gongen var målet å kome seg ut for å sjå på ei sanddyne som ligg eit lite stykke borte. For å kome dit, måtte vi ta oss gjennom svært komplisert terreng, men det gjekk fint når vi har ein erfaren terrengsjåfør bak rattet. Ein misjonær med andre ord. Sanddyna var flott den, så kva vart vel meir naturleg enn ein liten fotosession? Etter denne utflukta, såg vi filmen “Pianisten” som handlar om den kjente polske pianisten og livet hans som jøde under den andre verdskrigen. Vi slutta sjølvsagt ikkje der. Etter dette vart det kontrastfull framsyning av “Mandags Portretter” med Espen Eckbo. Det er viktig med litt humor også.

22.10.2006:
I dag var det opp klokka halv åtte, og ein time seinare stod eg klar med kofferten i håp om å få meg med på ein buss tilbake til Sévaré. For det første hadde eg lyst å prøve lokaltransport, og for det andre er det 350,- norske kroner billegare enn om eg skal køyre dei 200 kilometerane sjølv, samt få bilen eg må låne tilbake til Douentza. Det er i dag fest i heile Mali, for den muslimske fastetida er over! Denne festen gjer det slik at dette er ein av dei vanskeligste dagane gjennom heile året å forflytte seg med lokaltransport frå A til B. Sjølvsagt var det i dag eg måtte prøve lokaltransporten! Tru det eller ei, men eg fann meg til slutt ein buss og kom meg heim. Måtte berre vente to timar først. Då eg endeleg var framme, var sjølvsagt nøklane til leiligheita mi i lomma til hushjelpa mi. Han var i nabobyen. Så det har blitt mykje venting på meg i dag, men det har absolutt vore ein flott dag!

25.10.2006:
Ludo er lenge sidan eg har spelt, og då eg ensa sjansen i dag, tok eg den! Terningspel har eg alltid stort sett hatt sansen for, sjølv om eg sjeldan vinn. I går til dømes spelte eg Settlers med Laila og to tyske jenter som held til i byen for øyeblikket. Det vart mi verste runde med Settlers gjennom tidene, men dog svært gøy! I dag måtte eg oppleve at seieren gjekk til ein andreklassing. Men kva gjer det vel å tape når resten av spelet er gøy? Etter slaget med ludo, var det duka for fellesmiddag heime hjå meg for ein gjeng på fem frå kollegiet. Det vart ei triveleg stund – igjen. Dagen avslutta med bibelgruppe i nabolandsbyen Fatoma. No har eg nettopp fanga ei fem centimeter lang grashoppe.

26.10.2006:
Eg spanderte i dag kvar sin ballong på barna i barnehagen, noko som resulterte i at eg holdt på å le meg i hel. Barna også for den slags skyld. At det er mulig å bli så engasjert av så små ting! Det er herleg! Seinare på dagen var det duka for “Klubb” – eit opplegg der alle barna samlast for å leike litt. Utruleg gøy dette også! Kvelden brukte eg saman med ein av dei tidlegare misjonærane her som er på besøk. Vi slo av ein god prat over ein god kveldsmat på restaurant.

27.10.2006:
Det var i dag duka for skuletur til ein landsby som ligg om lag fire mil utanfor Sévaré. Regntida er over, men i dag opplevde vi faktisk at det regna igjen, noko som ikkje sette ein stoppar for turen. Då vi kom fram, fekk elevane prøve seg på å hauste inn sokalla “petit mille”. Hirse går det også an å kalle denne viktige veksten. Det er dette folket i Mali spiser til middag nesten kvar dag gjennom heile året. Det er i desse dagar denne hirsen blir sanka inn. Etter det eg har fått med meg, har det blitt relativt gode avlingar i år, så det blir truleg ikkje noko stor svoltkatastrofe her i året som ligg framføre oss. Takk Gud for det, for dette folket har nok å streve med! Turen gjekk så innom sjølve landsbyen, og så til eit lite “utsiktsplatå” der vi spiste matpakken. Då turen var omme og eg var vél tilbake i Sévaré, fekk eg litt innføring i arbeidsoppgåvene eg kan møte i radiostudioet som misjonen her driv. Eg kan rekne med litt arbeid med radioen etter kvart med andre ord, noko eg ikkje har noko i mot sjølvsagt. Då får eg friska opp litt av kunnskapen eg tileigna meg som teknikar i ungdomskoret heime (YHUK) for mange år sidan.

28.10.2006:
Denne laurdagen har vore heilt roleg og fin. Har slappa godt av og nytt livet. På kvelden hadde vi “guttekveld”, ei samling for mannfolka i misjonærstaben, noko som enda med ein kjempetriveleg kveld. Det vart også ei flott avslutning for ein tidlegare misjonær som har vore her som har jobba med ei omfattande spørjegransking om det viktige radio-arbeidet misjonen her driv.

29.10.2006:
I dag har eg vore med på to gudstenester. Den første var i ei lokal meinigheit, og eg må seie at eg vart litt overraska då eg kom dit, for gudstenesta var prega av å vere av det karismatiske slaget. Det hadde eg ikkje rekna med å oppleve på desse kantar for å seie det slik. Kjem truleg til å skrive meir om denne opplevinga seinare, for det heile var ganske rart. Seinare på dagen var det duka for norsk gudsteneste. Ei rolegare samling, med vanleg liturgi, bibelmeditasjon og song. Med bibelmeditasjon meiner eg å lese grundig ein bibelsk tekst, sjå kva teksten handlar om, kva kan den fortelje meg osv. Det er flott med desse norske gudstenestene, for då forstår eg meir av innhaldet.

31.10.2006:
Det slo meg at i morgon er det november. Eg som syns eg nettopp har kome til Mali! Det er eit godt teikn at tida går fort, men det er også vemodig, for eg har det så bra her nede. Det kan nesten virke som det ikkje er lenge til eg må reise tilbake, men det er faktisk sju månadar att. Eg har vore i Mali i to og ein halv månad no og fått oppleve så utruleg mykje, men eg har også fått tid til å slappe av og berre nyte livet. Det var akkurat eit slikt år eg hadde bruk for, så eg takkar Gud for det. Forutan å tenkje på tida som susar forbi, har eg vore relativt sosial i dag. Har med andre ord drukke ein del te og prata med lokale folk. I tillegg besøkte eg min gode kollega Laila og ei av dei tyske jentene som oppheld seg i byen for tida. Etter dette besøket, råna eg litt med mopeden min og såg dei siste speleminutta av Chelsea – Barcelona saman med nokre vilt framande lokale som eg støtte på. Det er livet.

01.09.2006:
I dag har eg hatt fri frå jobb, og dagen har eg stort sett brukt på å slappe av og øve på fransk. I tillegg har eg fått sjekka e-posten min, noko eg på grunn av dårleg internett-tilgong ikkje fått gjort sidan 27.juli. Så det var på tide for å seie det slik. Her går det foreløpig i modem (33 kbps), men slik det ser ut no, har vi “breidband” på plass om to-tre veker. Skulle eigentleg vere på plass for ei veke sidan, men i Afrika tek alt (les: absolutt alt) mykje lengre tid enn i Noreg. I dag har eg også laga ny bordbønn, noko du kan lese om på lesestoff-sidene mine. No skal eg rydde bort klesvasken som heng rundtomkring i heile stova mi, for i morgontidleg diskar eg opp med frukost for det nye misjonærparet som ankom Sévaré i dag, og sist med ikkje minst Laila (ho som tok med Settlers).

03.09.2006:
Den måtte kome før eller seinare, denne telefonsamtalen frå ein lokal, som berre snakka fransk. Eller var det eit av dei andre lokale språka? Bambara? Fulani? I ti minutt prøve eg å hente ut ein liten bodskap frå personen i den andre enden, til inga nytte. Slik kan det gå. I tillegg til å gjere eit forsøk på å snakke i telefon, har eg vore på elvetur med båt i dag. Det var kjempeflott, for no i regntida er det så vakkert her! Og så har det vore søndagsskule for dei litt eldre barna, der eg hadde det musikalske ansvaret og stilte opp med gitarkompagnement. Ein herleg dag!

04.09.2006:
Etter barnehagen i dag, kom eg nok ein gong heim til herleg middag. Hushjelpa mi er kjempeflink til å lage mat! Etter jobben har eg brukt dagen på å slappe av og prate med vakten og nokre venner i nabolaget. Det er ein god måte å lære språket på. Den nye ordboka mi kjem til å bli heilt utslitt i løpet av året her! Kjøpte også ei lommebok eg ikkje har bruk for, men han som solgte den, hadde ikkje pengar til mat.

06.09.2006:
Nok ein herleg dag i Mali! I dag har eg hatt besøk av to av misjonærbarna, så då vart det firfisle-jakt, uno-speling og spising av benjé-bollar for alle penga. Etterpå har eg slappa av og sett fotball (Frankrike-Italia) på TV saman med nokre lokale venner. Det finns faktisk fjernsyn her, men eg må nøye med med ein fransk fotballkommentator. Kanskje like greit å sleppe å høyre på Arne Scheie som lirkar av seg den eine faktasetninga etter den andre? Har også hatt ein liten prat om lommelykter med vakta som sit utanfor leiligheita mi. Jaja.

08.09.2006:
I dag tok eg med barnehagen på ei lita utflukt. Først rusla vi ein liten tur for å sjå på litt dyr, og deretter tok vi turen heim til meg, der vi bygde tårn, åt matpakken, høyrte på musikk og kosa oss. Då dagen i barnehagen var over, var det på tide med litt kvile, for det har vore ei ganske hektisk veke. Kvelden brukte vi på å ete ute saman med ein gjeng frå Norge og Nigeria. Det var svært koseleg! Kvelden vart avslutta med å prate med ei fransk dame som var tydeleg deprimert, og ein smule berusa. Ho jobba for ein organisasjon eg ikkje ville sendt alt for mykje pengar til, men det er eit anna kapittel.

09.09.2006:
Sidan midten av juli har eg skrive dagbok og andre innlegg på desse heimesidene mine i håp om å få leggje dei ut til alle dei leselystne vennane og bekjente i Noreg som vil høyre kva eg driv med for tida. Problemet er at det tekniske går ikkje heilt vegen for tida, verken når det gjeld å laste opp sider på internett eller sende e-post. Grunnen er at eg har i løpet av denne tida berre fått internett på datamaskina to gongar, og begge gongane har det vore problem med serveren eg brukar. Eg skriv framleis i håp om å få leggje ut det eg skriv, men her i Afrika, finns det ingen garanti for at ting blir ordna med det første. No ser det (igjen) ut til at eg kan få lagt ut sidene mine i morgon. I dette håpet, kan eg fortelje at vi i dag hadde offesiell opning av det nye semesteret for misjonsprosjektet her i Mali. Dette var ei triveleg stund saman med dei andre misjonærane, misjonærbarna og ikkje minst dei afrikanske misjonærfamiliene. Semesteråpninga inneheldt mykje hyggeleg program, spesielt introduksjon av “ferskingane” og eit herleg innslag frå skulebarna. Vi fekk også glede oss over mykje god mat og litt åndeleg påfyll. Dagen har eg elles brukt til å slappe av og kose meg.

10.09.2006:
I dag har eg og ein gjeng frå staben vore på tur til Mopti, ein by som ligg 12 kilometer frå Sévaré. Dessverre klarer vi som ikkje mørke i huda heilt å ikkje likne på turistar her nede, så det blir litt masing når vi nærmar oss turistmarknaden, men det har sin sjarm det òg. Det beste av alt med denne turen, var turen i seg sjølv. Eg vil etterkvart skrive litt om korleis det er å ta drosje her, så berre følg med på lesestoff-sidene, for du kan få bakoversveis av mindre! Etter denne turen, gjekk eg og Sigurd (den andre eittåringen) til restauranten som hushjelpa mi driv for å ete litt mat. Dette var koseleg, og som vanleg, laga hushjelpa mi kjempegod mat! Håpar han kan lære meg nokre gode tips etter kvart…

11.09.2006:
Det er i dag fem år sidan terroraksjonen i New York. I dag, fem år seinare, er dessverre verden framleis prega av terrorfrykt og krig. Kva tid skal vi lære å leve fredeleg saman? Eg sit i leiligheita mi her i Mali og tenkjer på kor herleg det er å sleppe alle dei dårlege nyheitene kvar dag, sjølv om eg til tider saknar Ingolf Håkon Teigene. Her i Mali har folk flest ein viktigare ting å ta seg til med enn å sjå på TV. Det er å skaffe seg nok mat, eller pengar til mat. Det er sjølvsagt ikkje berre fattigdom her, og landet er ikkje heilt skjerma frå kommersiell påverknad, men stort sett har folket nok med å få endane til å møtast. Eg fekk meg heilt nytt kjøleskap i leiligheita i dag. Hushjelpa har spurt fleire gongar om han kan få det gamle kjøleskapet, for frysaren virkar framleis og kjøledelen kan heilt sikkert reparerast. Dette vil han bruke til restauranten han driv. Har elles vore på innføringskurs for oss som er nye. Der veksla språket heftig mellom fransk og norsk, og ej merka at eg framleis har mykje å jobbe med når det gjeld språket.

15.09.2006:
I dag har eg fått vore med å sett litt på arbeidet som blir gjort ute i bushen, spesielt arbeidet med brønnar og kornbankane. Det blir gjort mykje flott arbeid for folket her. Det er temmeleg spesielt å gå midt i ein liten landsby. For mange som bur der, er det kanskje første gong dei opplever at det kjem ungdomar som er lyse i huda til landsbyen! Det er derfor eit umuleg prosjekt å prøve å gå ubemerka gjennom landsbyen. Og så vil alle helse. Blant dei litt eldre, virkar det som ingen kan forstå at det går an å ikkje kunne språket deira, så dei pratar i veg og stiller mange spørsmål. Eg kan såvidt ei setning som lyder slik: “Baasi fuu walaa”. Dette tyder “ingen problemer”. Elles var turen dit ei lita oppleving i seg sjølv, då vi ralla gjennom bushen med ein svær firhjulstrekkar gjennom det flate landskapet med mange store søler. Det er sjølvsagt ikkje asfalt der. Då turen nærma seg slutten, var det tid for litt spagetti. Dette skulle sjølvsagt spisast med fingrane, og alle fire som var tilstades åt frå samme fat. Spagettien var god den!

16.09.2006:
Ein har ikkje køyrt bil før ein har køyrt i Afrika! Du skjønar det, i dag har eg og Sigurd fått låne ein bil, og etter å ha ordna litt praktiske ting her i Sévaré bar det ut i bushen! Ingenting er som å køyre i søle! Då vi stod midt ute i øydemarka, klatra vi litt på eit av dei få fjella i området. Visste faktisk ikkje før i dag at det er fjell i nærleiken, så då kan Sunnmøringen puste letta ut! No skal vi snart vidare for å vere med på pizza- og filmkveld.

19.09.2006:
I dag har eg skrive over 20 lange e-postar! Grunnen er at eg har fått så mange tilbakemeldingar på fellesmailen som eg sendte ut for ei tid tilbake, og dette er eg glad for. Det har vore svært gøy å høyre korleis det står til med folket heime i Noreg! Det blir spennande å sjå om det har kome fleire e-postar sidan sist. E-post har blitt mitt sosiale nettverk med omverdenen for tida. Eg vil nok etterkvart bli å finne på MSN også, men då må vi trådlaust nettverk her først. No går det i modem, og det blir dyrt for misjonen om eg skal pleie alle kontaktene mine på den måten. Med breidband blir alt så mykje betre. For oss betyr det mindre utgifter og fleire mulegheiter, og det er fint! Har elles hatt ein roleg dag etter barnehagen.

20.09.2006:
Det er ikkje sjeldan eg møter mennesker som har lite pengar å rutte med og få materielle goder å glede seg over. I dag har det vore spesielt mange spørsmål om eg kan hjelpe, kanskje fordi eg i går bad spesielt om at Gud må lede meg i situasjonar han har bruk for meg? Den mannen som gjorde sterkast inntrykk på meg, var ein mann som hadde mista venstraarma si. Denne mannen var ikkje særleg flink med fransk, som kan tyde på at han tilhøyrer fulani-folket eller eit av dei mange andre folkegruppene. Det var ikkje lett å forstå kva han sa, men eg forstod fort at han ikkje hadde pengar til mat i dag. Trur også han fortalte meg at det var problemer i familien og at han ikkje hadde arbeid.Føtene hans var fulle av sår på grunn av dei øydelagde sandalane han hadde på beina. Eg har blitt fortalt at eg helst ikkje skal gi pengar til mennesker som tiggar, men kva skal ein gjere når du står framføre ein mann som truleg han mista jobben sin på grunn av at han har mista ei arm? I dette tilfellet ville både hjartet og fornufta gi mannen litt pengar. Dessverre hadde eg ikkje pengar på meg, så eg måtte berre gå vidare. Dette kjende eg var vondt. Seinare på dagen, kjøpte eg meg litt kjøtt og litt brød. Dette skulle eg ha til kveldsmat. Då eg skulle lage til maten min, skar eg bort alt eg ikkje kunne tenke meg å spise. Bein, brusk, feitt og andre ting du aldri ville fått hjå ein norsk slaktar samme kor mykje du masa, la eg i ein pose.  I det eg skulle kaste dette i søpla, kom vakten inn for å spandere litt  te, og han vart overraska over at eg skulle kaste all den gode maten! Med andre ord er det ikkje alltid så godt å være velståande i ein fattig verden.

22.09.2006:
På sjølvsate nasjonaldagen til Mali, då det var duka for mange flotte arrangement i nabobyen Mopti, måtte eg halde meg heime på grunn av ei ny runde med sjukdom. På denne måten fekk eg mulegheit til å drikke 3,5 liter brus og studere dei bibelske skriftene. Gjennom ordet synte Gud seg for meg på ein heilt spesiell måte, og for første gong i heile mitt 21 år lange liv, er eg full av leselyst. Det har verkeleg gått opp for meg at Bibelen er ei svært spennande bok!

25.09.2006:
Forma er no på topp igjen, og eg er tilbake i den normale rytma. I dag var det først duka for barnehage, og vi hadde nok ein koseleg der saman! Eg har no teke til med å bruke litt vekeplanar, noko som er ein fin ting. Eg har aldri vore eit plan-menneske, men det er fint med litt struktur i arbeidet. Etter barnehagen vart det ei lita pause, før det bar tilbake til skulen. Då var det foreldremøte som stod på tapetet. Eg må få seie at eg er svært glad for å få jobbe i ein skule som her i Sévaré! Det finns mange bra skular rundt omkring, men eg trur vi skal leite ei stund etter ein skule som kan tilby eit så eksklusivt tilbod som denne! Eg tenkjer då ikkje på materielle ressursar, men alt det andre skulen kan tilby. Lærarane ved skulen har så langt gjort ein formidabel innsats, og dette blir nok enda betre med tida. Her gledar barna seg til skulen.

27.09.2006:
I dag fekk eg vere med på eit svært spennande møte om utfordringar med det å drive misjon! Det er ikkje berre enkelt å drive misjonsarbeid, sjølv om forholda på mange felt litt betre til rette i dag enn for nokre år sidan! Kulturskilnadane er ofte problematsike, og det å være kvit i ein fattig verden byd også på mange utfordringar. Eg må seie at misjonsarbeidet her i området er veldig bra, kanskje spesielt fordi vi har eit godt samarbeid med Afrikanske misjonærar, men likevel er den mange nøtter som må knekkast. Det var fint å få meir innsikt i dette!

29.09.2006:
I går fekk vi breidband på senteret eg bur, så no har eg endeleg fått betre moglegheit til å pleie det sosiale nettverket mitt på internett. Etter ein småtravel dag på jobb i dag, var det derfor duka for ei stund med iskald cola og internett. Dette er kanskje det næraste eg kjem den vestlege verda her i Mali. Det er mange som er interesserte i korleis ting er her i denne delen av verden, så det blir litt skriving på meg for tida, men det er fint for då får eg litt oppdateringar på korleis ting står til i Noreg også.

30.09.2006:
I dag er det laurdag og det betyr at det er fridagen min. I tillegg er det reunion på folkehøgskulen på Frekhaug, men den kan eg sjølvsagt ikkje være tilstades på. Har som ein liten kompensasjon sendt ei lita helsing til elevane på skulen. Elles kan eg nemne at mykje tyder på at eg no har fått meg eit uønska husdyr i leiligheita mi – ei rotte i taket. I går var det også like før eg fekk importert nokre firfisler. Det hadde vore gøy å ha her, for dei livnærar seg på insekt, men minuset er at dersom dei tissar i maten min kan eg dø. Kanskje like greit at dei held seg utandørs.Elles kan eg nemne at eg reiser til hovudstaden Bamako i morgon. Det blir med andre ord ein lang biltur eg har i vente. Magen min er ikkje i det gode hjørnet for tida, så eg reknar med at det derfor blir misbruk av imodium i tida framover.

14.08.2006:
Etter nokre minutt med søvn, vart det frukost med mor og far, den siste på eit år. Så bar det mot Flesland. På grunn av dårleg skilting, såg det eit øyeblikk litt mørkt ut med å kome fram til flyplassen, for etter skiltinga å døme skulle Flesland ligge på Troldhaugen ein stad. Men fram kom vi, og bagasjen for eit år vart sjekka inn. Eg vil nok seint gløyme øyeblikket då eg stod i rulletrappa på veg mot sikkerheits-kontrollen, medan mor og far stod nede og vinka farvel. Turen til Afrika starta for alvor. Måtte berre ein tur innom taxfreen for å hamstre litt norsk sjokolade og snus først. Litt rart at alt blir nytt når eg kjem til Afrika. Kanskje. Så dukka reisefølget opp, og det var på tide å gå ombord i flyet til Amsterdam. Frå Amsterdam gjekk turen vidare til Paris, der vi møtte eittåringskollegaen min Sigurd. Etter litt venting der bar det vidare til Bamako, hovudstaden i Mali. Flyplassen i Bamako var ikkje akkurat stor, men det var plass til mange mennesker der! Som sild i tønne, svinsa vi rundt i kaoset med mennesker som ønskte å bære bagasjen vår. Dei grønne mennene er det trygt å gi bagasjen til. Det føltest litt rart å la andre bære bagasjen vår, vi hadde fint klart å ta hand om den sjølv, men det å få bære den kan sikre inntekt for ei familie i nokre dagar. Då er det dummt å seie nei til litt hjelp. Utanfor flyplassen stod nokre herlege kollegaer og tok i mot oss, og saman med dei, reiste vi inn til Bamako sentrum. Før vi fann fram til hotellet vi skulle bu på, stakk vi innom familia til ein vi kjem til å få mykje med å gjere i løpet av året. Det å helse på folk her nede, har tydelegvis ei enda breiare betydning enn heime i Noreg, og kjem du først inn i eit hus er det viktig å helse på alle. Då vi etter ein lang dag kom fram til hotellet, vart vi møtt av ein standard som etter forholda var veldig god. Greit med ei litt mjuk landing. Det vil seie at høg standard i Mali, tilsvarar kanskje dårleg standard i Noreg. Det er vanskeleg, kanskje umuleg å tenkje seg kontrasten mellom desse to landa frå godstolen heime i Noreg. Har enno ikkje sagt noko om korleis ei vanleg famile bur…

16.08.2006:
Dette er siste dagen i Bamako. Vi har vore her sidan måndag kveld, og her har vi mellom anna ordna med visum, abbonement til mobiltelefonen, bada, handla inn litt ting vi ikkje får tak i der vi skal bu, prøvd Malisk mat på restaurant, sett oss litt rundt i byen og eg har prøvd å snakke eit språk eg ikkje kan. Mali er eit herlig land sjølv om standarden er langt frå nivået vi har i Noreg. Når eg går her og ser meg ikring, blir eg nesten litt skjemd over at vi kan ha det så bra i Noreg og likevel klage. Her har folk så mykje mindre materielle goder, men mykje større glede over det dei har. Det er forresten sann circa 30°c og stor luftfuktigheit her.

17.08.2006:
I dag har vi køyrt frå Bamako til Sévaré. Det er regntid her no, så rundtomkring er det overraskande grønt og frodig. Det var rett og slett heilt fantastisk å køyre desse 56 kilometerane frå hovudstaden til den vesle byen eg skal bu i. Har stoppa nokre plassar og kjøpt litt enkel mat av dei lokale, og sjølv om maten er primitiv, smakar den overraskande godt. Vi stoppa også på ein liten restaurant for å ete litt skikkeleg mat. Måltidet med stor biff, pommes frites og mineralvatn kosta tilsaman 98,- norske kroner for fire personar! I Noreg hadde berre ein av desse porsjonane kosta minst like mykje. Det var uansett spennande å kome til Sévaré og sjå kva som skal bli heimen min det neste året. Ei ganske stor leiligheit med eit lite bad, eit ganske stort soverom med to dobbeltsenger og ei stove med eit enkelt kjøkken. Etter forholda har eg fått ei luksusleiligheit, så eg skal iallfall ikkje klage! Etter ein kjapp titt på leiligheita, tok eg og Sigurd turen bort til familien Hinderåker si base. Der slo vi av ein hyggeleg prat over ein kopp malisk te. Det ser ut til at eg må skrive ein eigen artikkel om te’en her, for det ser ut som nesten alle drikk te her. Etter denne trivelege stunda var det på tide å ta kveld, så vi rigga oss til med kvar vår seng under open himmel. Ein meir krystallklar stjernehimmel skal du leite lenge etter, og der eg låg, tenkte eg at livet kan neppe bli betre enn dette…

18.08.2006:
I går var vêret heilt nydeleg. I dag var det sandstorm. Du skulle sett oss, meg og Sigurd, då vi sprang frå familien Hinderåker og heim til leiligheitene våre i sandstormen! For det første er det ikkje gatelys her, for det andre fekk vi store mengder sand i augene, for det tredje snakkar vi ikkje akkurat om gode asfalterte gater, for det fjerde brukar sjeldent folket her lommelykt eller sykkellyker. Heilt ut av intet kom det menn på syklar og barn i full gallopp. Ufatteleg kult! Då vi kom fram, var den vesle sandstormen over, og det tok til å regne, lyne og tordne. Og då snakkar vi sjølvsagt ikkje om eit puslete norsk tordenvêr, men eit tordenvêr av ein mykje større kaliber! På kvar vår stol med kvar vår iskalde cola, sat eg og Sigurd og nytte synet av den gneistrande himmelen og tenkte: Livet er herlig!

20.08.2006:
I dag er det søndag, og det betyr mellom anna gudsteneste. Det var gøy å sjå korleis ei gudsteneste i Mali var, for den var ikkje heilt som forventa. Når folk høyrer om gudstenester i Afrika, ser vel dei fleste for seg store afrikanske damer som tek heilt av med gospelsang, og ei proppfull kyrkje med eit vilt og dansande publikum. Slik var det ikkje her. For det første tek det tid å byggje ei kristen meinigheit i eit land der 90% av innbyggarane er muslimar, 9% animistar og 1% er kristne. Det har etterkvart blitt ein del kristne her i byen, men det er framleis mange som har til gode å bli godt kjende med den glade bodskapen. Slikt tek tid. Når det gjeld desse syngande damene, har ikkje den type musikk fått så stor plass i kulturen her. Gudstenesta minna faktisk meir om eit lite møte, med tekstlesing, enkel song og enkel liturgi. Etter gudstenesta, gjekk vi til markedet for å få ein skreddar til å sy litt klede til oss. Her nede treng dei ei symaskin, eit par nåler og eit lite skur for å drive skreddarforretning. Og saks. Etter turen innom markedet, vart det bading på eit lite hotell ikkje så alt for langt borte. Kos.

22.08.2006:
No er det tysdag, og har lagt bak meg dei to første dagane som barnehageonkel! Ufatteleg gøy! Det er herleg å oppleve kor lite som skal til for at eit barn skal ha det gøy og kose seg! Det er iallfall ein herleg og frisk gjeng eg skal jobbe med dette året. Kollegaane er ikkje så verst dei heller! Hehe! Etter barnehagen, vart eg med fadderfamilien min heim på middag, så vi hadde ei hyggeleg stund saman! Eg har iallfall masse bra folk rundt meg! Då eg kom tilbake frå familien Vestbøstad, var det møte med Matthew, som skal vere hushjelpa mi dette året. Dagen slutta med ei vannvittig regnbyge, slik at alle gatene her var gjørmete og fulle av vatn. Asfalt og vanndrenering er for dyrt.

24.08.2006:
No har eg vore sjuk i eit lite døgn, men er så godt som heilt frisk att. Det var faktisk så gale ei periode at eg ikkje viste om eg skulle stå på hovudet eller sitte på do. Slikt må vi rekne med når vi bur såpass primitivt til, og det er fint at kroppen får herde seg litt. Topp. Straumen er forresten borte, noko som ikkje er heilt uvanleg her, men det var verre før. No går straumen berre nokre gongar i veka. Stjernehimmelen er flottare når det ikkje er lyst her nede, så går straumen, er det berre å setje seg ut litt. Ikkje nåke stress.

25.08.2006:
Det er fredag, og eg har vore med skuleelevane på ekskursjon for å sjå på fuglar, men eg trur det vart meir fokus på alle froskane vi fanga. Etter denne herlege dagen ute i varmen, vart det middag heime hos familien Bø. Der fekk vi servert ekte malisk mat, som bestod av hirsjegraut, litt kjøt og ein grøn saus. Spennande rett som skulle etast med fingrane! No er det kveld, og eg har fått nokre nye myggstikk. Myggen likar meg godt, så eg begynner å frykte at eg får vite kva malaria er i løpet av året, men den tid den sorg. Dette er forresten første kvelden min åleine her, og i stad skulle eg kjøpe banan med fingerspråk. Dama eg skulle kjøpe banan av, hadde berre banan og peanøtter å velgje mellom, så det gjekk greit.

26.08.2006:
Eg bur i eiga leiligheit på misjonssenteret her i Sévaré, og her har vi portvakter døgnet rundt. Desse er svært greie, dei kokar te nesten heile tida, og det er ikkje sjeldan eg blir invitert til å vere med for å drikke den. Men i dag stod eg overfor følgande problemstilling: Korleis forklare at eg vil spandere te for ei veke framover, sidan dei har vore så gjestfrie? Løysinga var enkel: Teikneserie med strekfigurar! Så medan vi sat der, drakk te og øvde på litt franske gloser, teikna eg ei side med strekfigurar som bøtta på med te.

30.08.2006:
Annan kvar onsdag er det barnepassing som står på tapetet, så i dag var det barnebøker, lego, nabbiperler og glitterlim for alle penga! Etter dette var det duka for litt meir barnepassing, men denne gongen saman med ei antilope. Nokre av misjonærbarna har ei antilope i hagen. Kvelden tilbrakte vi hjå Laila, som også er lærar på Den Norske Skulen (DNS) her i Sévaré, og når vi er der er det sjølvsagt Settlers som står på tapetet. Takk og lov for at det også går an å spele Settlers i Mali! I dag smakte eg også på Mali’s svar på donuts som dei kallar benjeé, og eg er stygt redd for at eg blir hekta på dette. Kanskje noko av det beste eg har smakt?

31.08.2006:
Etter barnehagen i dag, var det duka for middag hjå fadderfamilien. Etter ein utsøkt middag, vart det ei herleg stund med Vårt Land. Det tek omtrent eit par veker før post frå Noreg kjem til Mali, viss den i det heile tatt kjem fram, så ei avis inneheld vel eigentleg ikkje så mange nyheiter, men det var likevel herleg å blade i ei skikkeleg avis igjen. Seinare på dagen vart det volleyball utanfor skulen.