Eg kikar ut vindauget. Det snør beskjedent, og dei kvite flaka legg seg varsamt på bakken. I lyset frå ein lyktestolpe, får snøflaka ein ny og glødande glans, medan dei dansar seg ned mot bakken. Stolpen står der så traust og fast. Og usynleg. Under, i lyset av stolpen, kavar menneska seg forbi. Dei kjempar mot tida, dei gløymer seg sjølve i jaget etter meir, og stolpen som kastar lys på dei, ensar dei ikkje.